yeni temam ve eksiklikler

Aslında uzun bir süre önce şu yazıda Ankara‘dan biraz uzaklaşmak istediğimi, biraz kafa dinlemek istediğimi söyleyerek sahalardan uzak kalacağımın sinyalini vermiştim. Birkaç günlüğüne Ankara‘ya yakın bir ilde biraz gezdim, tozdum. Tebdil-i mekânda rahatlık vardır derler ya, aslında pek de öyle değilmiş, onu anladım. Tebdil ettirdiğiniz eğer bedeniniz ise sizde pek bir değişiklik vaki olmuyor. İllâ ki ruhunuzu tebdil ettirmelisiniz. Biz de onu becerebilecek olgunlukta olmadığımızdan yaptığımız tebdil biraz hüsranla sonuçlandı. Nitekim Ankara’ya geldikten sonra da kaçışım devam etti. Neyse, bu konuda ve aklıma şu an gelmeyen onlarca konuda ileriki günlerde bir şeyler yazacağım. Bu yazıda ise günlüğümün arayüzünü/temasını değiştirdiğimi bildirmek niyetindeyim ve aklımda olan eksiklikleri saymak istiyorum.

Yeni arayüzü yapma fikri epey bir süre evvel oluştu bende. Eski arayüz ile oynarken artık sıkıldığımı ve değişiklik yapmak istediğimi fark ettim. Önceki arayüz  grafik tabanlı bir arayüz olmadığı için üzerine işlediğim grafikler epey sırıtıyordu. Ben burada fazlayım ağabey, diyordu adeta. Ben de bir iki hafta gibi bir süre acaba ne yapayım diye düşünürken sağ olsun Cafer, bana bir arayüz tasarladı ve psd’sini verdi. Ben de daha evvel hiç psd’den Wordpress‘e aktarım yapmadığım için epeyce zorlanacağımı biliyordum ve kolları sıvadım, çalışmalara başladım. Bu çalışmalara başlamadan evvel sağ olsun Erhan, Hüseyin ve Eburhan‘dan birkaç tavsiye aldım, sordum soruşturdum. Bu psd’yi birkaç farklı temaya oturtmaya çalıştım ancak üst menüler beni deli etti ve bir türlü beceremedim. Ben de madem tema siteye uymuyor, siteyi temaya uydurayım dedim ve başladım benim psd’ye göre bir tema aramaya. Nihayetinde times ricer‘den evvel kullandığım ve Eches.Net tarafından yapılan O2 arayüzünü temel alarak yeni temamı oluşturdum. Bir hafta gibi bir sürede epey bir geliştirdim, bir yandan da CSS öğrendim durdum.

Nihayet bu uzun çalışmalar neticesinde şu anki temama kavuştum. Ancak temada birçok eksiklik var. Onlara da değineceğim. Bu temayı yaparken söylemeliyim ki en çok zorlandığım şey şu yazı tipi oldu. Bu temanın mevcut yazı tipi biraz ufak kalıyordu. Bir de times ricer‘den dolayı büyük yazı karakterlerine alışkın olduğum için, küçük yazı tipleri gözüme pek kötü geldi. Neyse K2 arayüzünün yazı tipi hoşuma gidiyordu ancak o da ufaktı. Allem ettim, kallem ettim sonunda bu yazı tipinde karar kıldım. Şu an bile hatırlamıyorum hangi yazı tipinde olduğunu, ancak okuyucular eğer “değiştir, değiştir, değiştir” nidaları ile beynimin etciklerini kemirirse neden değiştirmeyim değil mi?

Temanın yorum kısmı şu an için beni pek tatmin etmiyor. Gravatar özelliği ekleyeceğim. Bir de yorumlara sıra numarası vereceğim ama beceremedim. CSS‘den dolayı olmadı, adım gibi biliyorum. İlk işlerim bu bölümler ile uğraşmak olacak, emin olabilirsiniz.

Siz de fark etmişsinizdir, henüz bir arama kutucuğu yok. Cafer‘in yaptığı arayüzde arama kutusu şu yukarıdaki rss ve rss nedir simgelerinin hemen üzerinde. Ancak biraz görsel olduğu için tam oturtamadım oraya. Bunu da mutlaka yapacağım, meret deli ediyor beni.

Son günlerin en gözde özelliği olan, hani şu milletin web 2.0 yok 3.0 falan dedikleri şey olan Twitter‘ı ben de kullanmaya karar verdim. Malûm times ricer‘i kullanırken “mini post” eklentisi kullanıyordum ve yazdığım ufak şeyleri oradan paylaşıyordum. Şimdilik Twitter kullanmaya karar verdim bunun yerine, ileride ne kullanırım pek bilmiyorum. Şimdilik yeteceğini düşünüyorum.

Resimli bağlantı kutularının güzel olduğunu düşünüyorum, ancak pek kimseye bağlantı vermediğim için ihtiyaç duymuyorum şu an. Ancak ileride belki o da olacaktır.

Söylemeyi unuttum, birçok sabit sayfa hazırlamam gerekiyor. Mesela reklâm sayfası. Kısmetse biraz para kazanalım değil mi? Bir de “rss nedir” sayfası, “projeler” sayfası falan yapmam gerekiyor. Yani anlayacağınız üzre biraz değişiklik istiyorum hayatımda ya hu. Çok şey mi istiyorum?

Podcast tarzı bir şeyler kurup yazılarımı şarkılarla süslemek istiyorum. Ha bir de abimin fotoğraf makinesini kaçırabildiğim zamanlarda da biraz fotoğraf çekip, yazılarımı kendi çektiğim fotoğraflarla süslemek istiyorum. Bu konuda Evren‘i tek geçerim, gerçekten başarılı işler çıkarıyor. Kıskanmıyor değilim onu. Başarılı birisi, bir edebiyatçı diye söylemiyorum, inanın.

Ha bir de, naçizane daha evvel güzel şiir okuduğum söylenirdi. Okulda birkaç şiir dinletisinde görev almıştım. Elhamdülillah hepsini de başarı ile yerine getirdim. Şimdi, eğer kendime uygun bir program bulabilirsem, hani şu mikrofona bir şeyler söylerken, patlayan sesler çıkarmayan, hışırtılar çıkarmayan bir program, işte o zaman güzel fonlarla güzel şiirler okuyacağım inşallah. Okuyacağım ilk şiir de Necip üstadımın “Kaldırımlar” şiir olacak, emin olun. Pek bir güzel geliyor bu ara kulağıma o şiir.

Yazacak o kadar çok şeyim var ki, inanın şimdi bunları böyle bir yazıda harcamak istemiyorum. Nasıl olsa yazacak çok vaktimiz olacak.

Bir şeyi öğrendim şu geçtiğimiz ay içerisinde. İnsan ne olursa olsun yaşamda kendisini dinç tutan o elektriği görmeli. Rabbimizin bizler için verdiğini görmeli ve her şeyi kendi lehine çevirmeli. Ne demişler: “Bizi öldürmeyen şey bizi güçlendirir.” değil mi? Yaradan yarattığı ile beraber, bunu hiç unutmayalım.

Son olarak da bizim gönül adamı Suskun‘un aktardığı ve Güher‘in günlüğünde paylaştığı şu güzel kıssayı okumanızı istiyorum. Ne hissedeceğinizi merak ediyorum doğrusu.

Hz. Aişe, Peygamberimizle (a.s.m.) yeni evlenmişti. Eşinin kendisini sevip sevmediğini; ne kadar ve nasıl sevdiğini merak etmekteydi. Hz. Aişe bu düşüncesini Peygamberimizle (a.s.m.) konuşmadan edemedi. “Ey Allah’ın Resulü, beni seviyor musun? “Peygamberimiz: Evet, ya Aişe, tabi seviyorum! dedi.” Hz. Aişe nasıl sevdiğini de merak ediyordu? Hemen sordu. “Beni nasıl seviyorsun?” Peygamberimiz sevgi şeklini tanımladı sevgili eşine: “Kördüğüm gibi“. Alacağı cevap onu çok mutlu ettiği için, Hz. Aişe validemiz Peygamberimize sık sık sorardı: “Ey Allah’ın Resulü, kördüğüm ne alemde?” Peygamberimiz, Hz. Aişe validemizi memnun eden cevabı verirdi her defasında: “ilk günkü gibi…“

Yaratıcımız, hepimizi sevdiğimize bir kördüğüm gibi bağlasın, onu da bize…