Anlamı kişiden kişiye değişen kelimelerden bir tanesi de “Türkçülük” kelimesidir. Acaba biz Ziya Gökalp‘in “Türkçülüğün Esasları”(e-kitap) kitabında da tarif ettiği bir Türkçülüğü mü esas almalıyız yoksa bugünkü Türkçülerin Türkçülüğünü mü esas almalıyız bilemiyorum. Ancak bildiğim tek şey Türklüğüm ile iftihar etmemdir.

Türkçülük kavramına kendi yüklediğim anlam, Türk ırkını seven, onun ilerlemesi için çabalayan kişilere verilen bir isimdir. Bir ırkı bir ırktan üstün görmek benim dinî anlayışıma aykırı olacağı gibi ilmen de saçma gelir diyebilirim.

Nedir bu Türkçüler günü?

Türkçülerin “ata” olarak niteledikleri Nihal Atsız’a dayanır bu günün temeli. Hüseyin Nihal Atsız, büyük Türkçülerimizdendir. Kendisi Türkçülüğün önderi sayılabilir. Ancak hiçbir zaman unutmamak gerekir ki Atsız, bir Osmanlı araştırmacısıdır. Osmanlı’yı reddetmemiştir. Dini reddetmemiştir. Türkçülük dinsizlik demek değildir.

Konuyu pek dağıtmak istemiyorum. Onun için 3 Mayıs Türkçüler Gününün oluşumu hakkında bir şeyler yazmak istiyorum.

Hüseyin Nihal Atsız Orhun Dergisi’nin 16. sayısında, yani 1944 yılının Nisan ayında yayınlanan sayıda, Sabahattin Ali’ye “vatan haini” demiştir. Sabahattin Ali de bu olay üzerine Atsız’a dava açmıştır. Atsız da bu dava için 2 Mayıs 1944′te Ankara’ya trenle gidiyor. Ancak bir bakıyor ki kendisini bir grup genç karşılamış. Ertesi sabaha kadar o gençlerle sohbet ediyor. 3 Mayıs sabahı otelden çıkan Atsız gençlerle birlikte adliyeye giderken Ulus’ta büyük bir kalabalığının kendisine desteğini görüyor. Bu gençler hiçbir kuruluş tarafından organize edilmeden bir araya gelmiş gençlerdir. İşte 3 Mayıs o günden beri Türkçüler Günü olarak kutlanıyor.

Türkçülük kavramını iyi araştırmak gerekiyor. Zira altında bir devletin tarihi yatıyor. Türkçülük, Türk’ü sevmeyi, onu yüceltmek için çabalamayı gerektirir; onu üstün görmeyi değil…