hepimiz sık sık söyleriz bu sözü. ama ne kadar hissederiz orası meçhul. ben bugün bu sözü gerçekten ama gerçekten hissettim. hem de en derinlerimde bir yerde.

birkaç gün evvel akşam bu saatlerde eve dönerken liseden bir arkadaşımla karşılaştım yolda. ayaküstü on, on beş dakika sohbet ettik. onların sınıfına son sınıfta gelmeme rağmen ve beni sınıf ortamından uzak tutan uyarıcıların olmasına rağmen kendinisi çokça özlediğimi fark ettim ve hemen sıkıca bir sarıldım. biraz hoşbeşten sonra cumartesi akşamı (bu akşam 17.30 gibi) bir buluşma olacağını söyledi. sınıftakilerin ne kadarını hatırlıyorum diye düşündüysem de, olsundu, onlar benim sınıf arkadaşımdı en nihayetinde.

bu akşam biraz rahatsız olsam da hiç üşenmeden kalktım, gittim buluşma yerimize. yaklaşık bir on, on beş kişi falandık. şöyle hepsine tek tek dikkatlice bir baktım da, ne kadar büyümüşüz. mezun olalı 7 sene geçmiş. ve hepimiz farklı şeylerin peşinde koşmuşuz. kimimiz tasarımcı olmuşuz, kimimiz işletmeci, kimimiz avukat, kimimiz de edebiyatçı…

yedi…

Tamamını oku | 1 ahkâm kesilmiş »

Eskiden yazarlar ve şairler kahvehane, çay ocağı gibi değişik yerlerde toplanırlar, edebiyat, sanat ve düşünce üzerine sohbet ederlermiş. İşte böyle yerlere mahfil denirmiş. Böyle yerler kültür merkezi diye düşünülür ve adına yakışır şekilde davranılmaktan da hiçbir zaman vazgeçilmezmiş. Büyük şairler ve yazarlar mahfilde büyümüştür.

Biz, modern insanın bir mahfile ihtiyacı varsa ki bu mahfil kendi mahfili olmalıdır. Kendisiyle konuştuğu, kendi ile sohbet ettiği bir mahfildir bu. Çünkü modern insan, kalabalıklar arasında yalnızken en çok kendini düşünmeye ihtiyacı vardır. İşte benim de böyle bir mahfilim var en nihayetinde. Kendimi zaman zaman da olsa dinleyebildiğiğm bir yer.

Burada oturup kitap okurken bir amca geliyor. Ben mutfaktan kendim çay almaya gidince bana, “Sen burada mı çalışıyorsun?” diye soruyor. Ben de henüz öğrenci olduğumu söylüyorum (iş muhabbeti yapmak istemediğim kişilere genelde bunu söylerim, zira akıl veren çoktur iş hususunda; şunu yapsaydın ya, bunu yapsaydın ya…). Sonra başlıyor amca koyu bir sohbete.…

Tamamını oku | 1 ahkâm kesilmiş »

tarifi mümkün olmayan bir şehrin akşamında
sırtıma yük olmuş bir gülümsemenin
bencilliğini yaşıyorum

mutluluk dolu satırlardan sonra
sisli gözlere bakmanın
hüznünü yaşıyorum

bir görünüp bir kaybolan sis perdesi
ruhumdan sıçrayan bir çocuk yüzü
hissettiğini bilmeden çığlık atıyor
ve sızı…

n. kaan fakılı ( 14.10.2009 )

Tamamını oku | 2 ahkâm kesilmiş »

Uzunca bir zaman sonra ilk defa, günlüğümde yayımlamak üzere Word’de bir yazı hazırlıyorum. İnternet bağlantım olmadığı için Word’e yazacağım ve internet kafeye gidip yayına vereceğim. Değişik bir duygu. Belki de yazdığım yazıyı dergiye teslim etme ciddiyetini hissediyorum şu an üzerimde.

Taşınmadan evvel bir çırpıda okuyup bitirdiğim “Aşk” romanı hakkındaki izlenimlerimi yazabilme saadetine ancak şimdi nail olabiliyorum. Ve bu güzel romanı artıları ve eksikleri ile sizlere anlatabilmek için güzel bir kompozisyon tasarlıyorum kafamda.

Öncelikle bu romanı, Mevlânâ’yı ve Şems’i tanıyan tanımayan herkes okuduğu için ve -bu kelimeyi pek sevmem ama- bestseller bir roman olduğu için çekine çekine okudum.  Çok okunan bir roman hep basit gelmiştir gözüme. Okunmak için yazılmış gibi gelmiştir. Ve bir de dost meclislerinde Aşk romanından çok basitçe bir övgü ile bahsedenleri gördükçe okuma isteğim daha da azalmıştır. Nitekim tüm basmakalıplıklarımı yıkıp okudum çok şükür…

Bu kitabın insanları neden bu kadar etkilediğini tahmin edebiliyorum aslında. İnsanın bürünmek istediği bütün…

Tamamını oku | 1 ahkâm kesilmiş »