Biz daha mini miniyken öğretmenlerimiz “yavrum insanın en iyi dostu kitaplardır.” deyip dururlardı. Bense, kitap benim ne dostum olacak ya, benimle konuşur mu, benimle maç yapar mı ya da benimle birlikte it taşlar mı diye söylenir dururdum içimden. Sanırım içimden bu için için sövmelerim kitapların dünyasına girmediğim için, onların tadını almadığım içindi. Oysa yaş büyüyünce kitaplar insanların öyle bir dostu oluyor ki… Herhangi bir şeye canınız sıkıldığında kitaplığınızdan bir tane “roman” alın ve okumaya başlayın. Bakın can sıkıntınız nasıl da geçiyor. Kendinizi romanın dünyasında buluyorsunuz birden. Ne diyor edebiyat teorisyenleri “Her edebiyat eseri yazılırken bir kez yaratılır. Okuyanlar ise her okuduğunda onu yeniden yaratır.”, “Biz kitabı okumaya başladığımızda kitap bizde yürür.”, “Eser, şaheserler arasında kendi ruhuna en yakın olabı bulabilmektir.”… Evet, kitaplar hakkında söylenmiş nice söz var değil mi? İşte bu nice söz kadar kitapların hissettirdiği nice duygu da var. Tabiî bu hissettirdiklerini faydacı kitaplar için söylemiyorum. Daha çok roman, hikâye kitabı için söylüyorum. Ders kitapları olsun, tarihsel kitaplar olsun öğretici nitelikte olduğu için insana pek zevk vermezler.

Neyse, şu çenem düştüğünde bir türlü toparlayamıyorum değil mi? Geçtiğimiz günlerde Wolkanca kaynaklı bir mim dalgası yayılmış. Adam üşenmemiş, kitaplığındaki tüm kitapları tarayıcı ile taramış ve flickr’a atmış. Daha sonra da onları sitesinde yayınlamış (100 civarında kitabı var adamın). Sonra da tutmuş birkaç kişiye elim sende demiş. Sonra o birkaç kişiden birisi(tamkarışık), tutmuş bizim Ferhat’ı mimlemiş.:) Ferhat da biraz üşengeçlik yaparak sadece kitaplığın fotoğrafını çekmiş. O da bana elim sende yapmış. Bize de uymak gerekir değil mi? Ben de elimde tarayıcı olmadğından telefon ile çektim fotoğraflarını kitapların. Çok kaliteli olmadı ama idare ediverin işte. İşte kitaplarım.

Kitaplığımın çoğu ders kitabından oluşuyor, dikkatinizi çekmiştir. Kusura bakmayın artık.
Elim sende Erkan, Samet ve Olcay