istanbul’da sonbahar

Mevsim rüzgarları ne zaman eserse
O zaman hatırlarım
Çocukluk rüyalarım, şeytan uçurtmalarım

Öper beni annem yanaklarımdan
Güzel bir rüyada
Sanki sevdiklerim hayattalarken hala

Akşama doğru azalırsa yağmur
Kız kulesi ve adalar
Ah burda olsan
Çok güzel hala İstanbul’da sonbahar

Her zaman kolay değil sevmeden sevişmek
Tanımak bir vücudu
Yavaşça öğrenmek, alışmak ve kaybetmek

İstanbul bugün yorgun, üzgün ve yaşlanmış
Biraz kilo almış
Ağlamış yine, rimelleri akıyor

Sanırım İstanbul’da yaşamadan İstanbul’u hissettirecek en güzel şarkılardan bir tanesidir. Ya da İstanbul’da olmadan bir İstanbullunun duygularını hissettirecek bir şarkı. Her dinlediğimde mest oluyorum. Hele bir de ruh hâlim o parçayı dinlemeye yatkınsa.

Hani böyle hamağa uzanırsınız, gözlerinizi kapatırsınız ve sadece sessizliğin sesini dinlersiniz ya, işte tam o anda bir şarkı çalar ve sizi oradan alır bir yerlere götürür… Belki şu an hamakta değil, koltuğumdayım, etrafımda inanılmaz gürültü var. Ancak o hamaktakinin ne hissettiğini anlayabiliyorum şu an…

Sadece şarkıyı düşünün, ama sadece şarkıyı…