ilk öğretmenler günüm

Artık eskisi kadar sık sık yazamadığımı ve yazamayacağımı kabullenmenin vakti geldi sanırım. Okulun yoğunluğu, yazılı telaşları ve kişisel uğraşlar neticesinde günlüğe bir şeyler karalamak biraz lüks kaçıyor benim hayatımda. Ama arada öyle ihtiyaç duyuyorum ki, tıpkı bugün gibi.

Bugün MEB‘de geçirdiğim ilk öğretmenler günü idi. Geçen sene dershanede bu günü yaşayacak olmama rağmen o gün izinli olmam sanırım bugün yaşadığım günü daha anlamlı kılıyor. Yazım ile tüm günü yaşadığım gibi anlatabilmeyi beceremeyeceğimi düşünüyorum. Siz yazdıklarımı okurken hissettiklerinizin on katını ben bugün bizzat hissettim.

Genellikle tebessüm ettiğimden ve sürekli mutlu bir öğretmen havası çizdiğimden bugün de benim için diğerlerinden farklı başlamadı. Yine etrafa neşe saçıyor, öğrencilerin pozitif neşe kaynağı oluyordum. İlk kutlama servise bindiğimde, servisteki öğrencilerimden geldi. Hepsinin tek bir ağızdan “öğretmenler gününüz kutlu olsun hocam.” demeleri sanırım yüzümdeki tebessümü bir kez daha arttırdı.

Öğrenci iken öğretmenler günü bana anlamsız gelen faaliyetlerden bir tanesi gibi gözükürdü. Sıradan, gereği olmayan ve öğrencileri bir yere toplayıp, anlamsız şiirler okuttukları bir gün… Ancak öğretmen olduğunda durum değişiyormuş. Onlar gibi o kalabalık içinde değil de, ön saflarda, sizin için hazırlanmış sandalyelerde oturduğunuzda öğretmenliğinizin farkına varıyor ve bu günün gerçekten sizin için bambaşka bir gün olduğunu, duygularınızı, içinizdeki kıpırtıyı harekete geçirdiğinizi anlıyorsunuz.

Genç olmam hasebiyle pek yerimde oturan birisi değilim. Sürekli gezmeye, öğrenciler arasına katılmaya, onlarla sohbet etmeye daha çok meğilli bir yapım var. Dersler bitince de pek sınıfı terk edip öğretmenler odasına inmiyorum. Sınıfta öğrencilerle birlikte oturmak, onlarla sohbet etmek, onları dinlemek ve onlara anlatmak benim çok özel zevklerimin arasında yer almaya başladı. İşte bugün de o günlerden farklı değildi. Yine öğrenciler arasında dolaştım, onlara laf attım, onlarla sohbet ettim…

Törenin, kutlamanın en güzel yanı öğretmen koltuğuna oturup, öğrenciler için hazırlanan “öğretmenlerinizin küçüklükleri” isimli slayt gösterilerini izlemekti. Bir hatıra cümbüşü olan bu slayt gösterisini izlerken birden kendi fotoğrafımı görünce hüzünlenmedim değil. O fotoğrafı çektirdiğim günü çok iyi hatırlıyorum. İlkokul 1. sınıftayken akşam okul çıkışında eve geldiğimi, ağabeyimin üzerimi çıkartmadan beni fotoğraf çektirmeye götürdüğünü çok iyi hatırlıyorum. Altıma giydiğim kumaş pantolonumu, ve o iskarpin ayakkabımı dün gibi hatırlıyorum. Belki geçen sene bu fotoğraf benim için pek bir şey ifade etmezdi, ancak “ilk pilot kalem” tutmaya başladığım bu günde “ilk kurşun kalem” tuttuğum günü görmek, o anı hatırlamak ve o anda yaşamak sanırım harika bir şey olsa gerek…

Günün en güzel yanlarından birisi de 10 Fen A sınıfındaki öğrencilerimin benim için hazırladıkları yaş pasta sürprizi idi. Beni muzipçe o pasta börek deryasından kaçırıp yukarıya, sınıflarına çağırmaları ve benim için, benim ilk öğretmenlik yılım için aldıkları pastayı görmek, beni öylesine heyecanlandırdı ki… Aşağıda elli-yüz kişiye yetecek kadar pasta börek olmasına rağmen, bu gençlerin kimbilir okul harçlıklarından, yemek paralarından bir kenara ayırıp da benim için aldıkları bu pasta bana dünyadaki bütün pastalardan daha tatlı geldi. Hepsine ayrı ayrı teşekkür ediyorum.

Duygularımı, yaşadıklarımı coşkulu bir dille anlatsam da gün boyunca çok fazla duygulu anlar yaşadım. Çok fazla düşündüm. Çok fazla hüzünlendim. Bir o kadar da coştum, eğlendim.

Bu güzel günü tertip eden herkese teker teker teşekkürlerimi sunuyorum.