her şey tamam, bir gelin eksik!

Çoğu zaman beni üzecek olaylarla karşılaşsam da, yine de seviyorum yaşamayı. Hayat, gerçekten yaşamaya değecek kadar güzelliği içinde barındırıyor. Ayrıntıların hepsini geçtim, sabah uyandığımızda havanın aydınlık olması bile bize yaşama sevinci vermeye yetiyor.

Ülkenin dört bir yanında her gün birbirinden farklı hadiseler cereyen ediyor. Bazıları bizi güldürürken bazıları da ağlatıyor. Bazıları ise gülerim ağlanacak halimize dedirtiyor. Şimdi size anlatacağım hadise sizi ağlataak mı güldürecek mi yoksa gerçekten dudaklarınızda bir tebessüm mü bırakacak, bilmiyorum. Orasına siz karar verin artık.

Geçenlerde eve gelmek için Ankara‘nın meşhur “mavi” dolmuşlarından bir tanesine bindim. Bir yandan koltuğuma oturmuş günün yorgunluğunu üzerime atmaya çalışırken bir yandan da telefonla konuşuyordum. Derken dolmuşçu yolda gördüğü bir davulcu ile zurnacıyı dolmuşa aldı. Sanırım paraları yokmuş, o da belli bir yere kadar sizi götüreyim dedi.

Az gittik, uz gittik derken tam kafamı cama yasladım, o sırada bir zurna sesi ile irkildim. Sanırım tek irkilen ben değildim. Tüm dolmuş benimle aynı hislere sahipti o an.

Dolmuşçu -gençti- sanırım evlenememiş ama düğün tutkusunu arabasına aldığı zurnacı ile atmaya çalışıyordu. Zurnacı bir yandan yanık şeyler söyleye dursun, yolcuların yüzlerinde ise şaşkın bir ifade! Pardon, hangi düğün salonuna geldik acaba?! Yolculardan -bayan- birinin şu sözleri beni epey güldürdü:

“Eşim arasa, dolmuştayım mı diyeceğim şimdi ben?!”

Evet, bizi rahatsız ettiği için bu adam(lar)a kızmalı mıydım, onları uyarmalı mıydım, bilmiyorum. Ama hoşuma da gitmedi değil bu durum. 10-15 dakika da olsa kulaklarımızın pası silindi.