1. İnternet ile ilgili projeler geliştirilecek ve bol bol para kazanılacak.

2. Kazanılan paralar biriktirilecek.

3. Aylardır alınan ama bir türlü okunmayan kitaplar(romanlar ve bilgi kitapları) tek tek okunacak. Önemli yerler not edilecek.

4. Eylül ayında girilecek olan master giriş sınavına hazırlanılacak.

5. Lost, Heroes, Prison Break gibi yabancı dizilerin yarım kalan bölümleri izlenmeye devam edilecek. Varsa diğer teklifler de alınacak.

6. Oyun sitemize bol bol oyun eklenilecek.

Bundan sonrasını henüz plânlamadım. Daha doğrusu bunlar bile şimdi aklıma geldi.

Bu sene KPSS 27 Haziran ve 28 Haziran günleri yapılıyor. Cumartesi sabah genel kültür ve genel yetenek, cumartesi öğleden sonra eğitim bilimleri, pazar günü ise diğer branşlardan (hukuk, maliye, iktisat, işletme, kamu yönetimi vs.) sınavlar yapılıyor.

Ben de KPSS’ye girecek olmam nedeniyle bu seneki sorularla yakından ilgileniyorum. O yüzden sorular açıklanır açıklanmaz bu sayfada göreceksiniz. KPSS A Grubu ve Öğretmenlik sorularını ve yanıtlarını bu sayfada bulabileceksiniz.

KPSS A GRUBU VE ÖĞRETMENLİK SORULARI VE CEVAP ANAHTARLARI İÇİN BURAYA TIKLAYINIZ…

İnsancıl yani Hümanist Kuram’ın öncülerinden olan Maslow genel hatlarıyla dünyaya gelen insanın hepsinin mükemmel olduğunu, her şeyden önce insan olduğu için değerli olduğunu söylüyor. Ve bununla birlikte insanın belli temel ihtiyaçları karşılanırsa kendini gerçekleştirebileceğinden bahsediyor. İşte bu ihtiyaçları piramit şeklinde bir hiyerarşi ile ifade ediyor. fizyolojik ihtiyaçlar, güvenlik, sevme-sevilme, saygı-statü ve en üst basamakta da “kendini gerçekleştirme” yer alıyor.

Efendim her şey güzel hoş ancak nedir bu kendini gerçekleştiren adam? Aslında sorunun cevabı çok basit. Bir insan için ne kadar olumlu söylenecek şey varsa, kendini gerçekleştirmiş bir birey için onlar söylenebilir. Nitekim bu adam, kendini çok seven, artılarını ve eksilerini çok iyi bilen, karşısındakini olduğu gibi kabul eden kişidir. Yalnız kalabilen, insanlara kolay uyum sağlayan, mizahi anlayışı kuvvetli birisidir. Az evvel de dediğim gibi kendini gerçekleştirmek için ise alt basamaklardaki ihtiyaçların giderilmesi gerekiyor.

Konuyu nereye bağlayacağımı eminim hepiniz merak ediyorsunuz. İsterseniz kestirmeden geleyim ve sonra her şeyi izah edeyim. Türkiye’de kendini gerçekleştiren insan yok denecek kadar az. Çok güzel bağladım değil mi?

Efendim yıllarca mürekkep yalıyorsunuz, nemrut suratlı öğretmenlerin titreye titreye not verdikleri not defterinden alnınızın teriyle kurtuluyorsunuz, uzun uğraşlar sonucunda bir üniversiteye “severek ve isteyerek” yerleşiyorsunuz. Sonra üniversite bitiyor ve hayat sizi “kucağına” çağırıyor…

Bundan sonra problemler zinciri başlıyor işte. Daha maaşa geçmeden öğrenim kredisi, katkı kredisi borcunuzu nasıl ödeyeceğinizi düşünüyorsunuz. Bunun akabinde sınavlara hazırlanıyorsunuz ve tam o sırada askerlik probleminiz çıkıyor. Acaba askerliği ne zaman yapsam, ne etsem de bir şeyler yapsam diye düşünüyorsunuz, düşünüyorsunuz, düşünüyorsunuz… İşin içinden çıkamıyorsunuz.

Tahmini 30 yaşınıza geldiğinizde eğer bulabildiyseniz sağlam bir işiniz oluyor ancak bu sefer de evlenemiyorsunuz ve ait olma, sevme-sevilme basamağını geçemiyorsunuz.

Neticede siz kendinizi gerçekleştiremiyorsunuz. O zaman ne yapmalıyız?

Son zamanlarda kafamda kurguladığım şeylerden bir tanesi de bu aslında. Maslow Müslüman olsaydı gerçekten layıkıyla bunu yerine getirirdi. Zira kendini gerçekleştiren adam İslâm’ın öngürdüğü İdeal Müslüman portresini oluşturuyor. Koşulsuz kabul, insanları olduğu gibi sevme, kendi potansiyellerini bilme -ki bir Müslüman ne olduğunu çok iyi bilir- vs. vs.

O zaman ne yapmamız gerekiyormuş? Maslow’un kitabı yerine Kur’an-ı Kerim’i okumak ve onu özümsemek gerekiyormuş.

Benden size bir tüyo. Her şeyden önce namaz kılın. Namaz mühim bir mesele. Dinin direği. Zira namaz kılmaya başladığınızda hayatınızdaki birçok olumsuzluk kendiliğinden şekilleniyor ve gerçekten bir Müslüman kılığına girmeye başlıyorsunuz.

Son zamanlarda bu çocuk ne kadar çok İslâm’ın misyonerliğini yaptı diye düşünmüşsünüzdür. Vallahi art niyetim yok. Ne yaptıysam sizler için yaptım.

Allah’a emanet olun ve bu yazının tamamını okuduysanız 27 Haziran’da gireceğim KPSS için bana dua edin. İsmen dua edin ama.

Sabah 9 -  akşam 9 dershanede olunca insan ister istemez bir nefeslik havaya muhtaç oluyor. Yaklaşık 10 gündür yoğun bir tempoyla ders çalışırken bugün saat 20.00 ‘ı gösterince artık pilimin bittiğini anladım ve kendimi hemen dışarıya attım. Evin kapısı unuttuğumu biliyordum ama nedense eve de gitmek istemiyordum. Bir şey yapmalı ama ne yapmalı…

Telefonuma baktım ve akşam namazına 19 dakika kaldığını fark ettim. Bir yandan gönlüm evde kılmamı, bir yandan da dışarıda kılmamı söylüyordu. En iyisi en sıkıntılı olduğum anlarda yaptığım gibi Kocatepe Camii‘ne gideyim ve bir güzel cemaatle kılayım. Koştur koştur, ensemden terler akıtarak camiye gittim, güzelce bir abdest aldım -ki abdest sinirleri alıyor- ve namazımı kıldım. Camiden çıkınca derin bir nefes aldım ve işte o an “Yaşıyorum ben ya!” dedim, şükür.

Mithatpaşa Caddesi‘nden aşağı salmıştım kendimi. Genelde kendimi özgür hissettiğimde Akçağ Kitabevi‘ne gider, birkaç kitabı kurcalar ve okumayacak olsam bile kurcaladığım kitabı alırdım. Zira en son Rasim Özdenören’in bir iki kitabını almıştım ama hâlâ okumak nasip olmadı.

Tam Sakarya‘ya girmiştim ki burnuma nefis balık kokusu geldi. Yapayım bir hovardalık dedim ve Can Balık‘tan bir güzel alabalık yedim ve şalgam içtim. Bu arada şalgamdan nefret eden benin, şalgamı nasıl sevmeye başladığını bilemezsiniz. Eğitimde biz buna “karşıt tepki” diyoruz.

Balıkçıdan çıktım ve Akçağ’a gittim. Bir iki kitaba bakarken adamlar kitap sepetlerini içeri almaya başlıyorlardı. Ben de dedim bugün kısmet değilmiş ve oradan çıkıp Sıhhiye’ye doğru yürüdüm.

Huzurlu olduğum anlarda hep yaptığım gibi, bindim otobüse ve müzik dinlemeye başladım. Hem de Orhan Gencebay’ın Vazgeç Gönlüm şarkısını. Pek severim ben kendisini. Zaten arabesk müzik dinlemeyi de severim. Birkaç kez bu şarkıyı dinledikten sonra birkaç tane de ney soloları dinledim. Gel Gör Beni, Uyan Ey Gözlerim, ve en son da bir iki yabancı şarkı ile otobüs yolculuğumun sonunu getirdim…

Eve geldikten sonrası da bana kalsın.

Sabah 8′de uyanıyorum. 9′da dershanedeki deneme sınavına gidiyorum. 2′ye kadar sınav sürüyor. 3′te ders başlıyor, 6′ya kadar. 6′da tekrar başka bir ders başlıyor ve 9.15′e kadar. Sonra 11 gibi evde tekrar ders çalışmaya başlıyorum, tâ ki gece 2′ye kadar falan. Yani ara ara molalarda internete az az giriyorum ve onda da oyun oynuyorum. Çok şükür ki 15 gün sonra kısmî özgürlüğüme - mutlu bir sonla - kavuşmuş olacağım.

Şimdi bu yazıyı yazmamdaki amacı size açık açık söyleyeceğim. Ve ne siz sonuna kadar yorulun okumak için, ne de ben sizi kandırmış olayım değil mi ? Ara ara geçimimi sağlamak için çeşitli reklâmlar alıyorum kendime. Yazı içindeki bazı kelimelere reklâm aldığım sitenin bağlantısını veriyorum ve bu şekilde karınca kararınca bir şeyler kazanıyorum. Bu yazı da onlardan birisi olacak kısmen. Eğer ilgilenmiyorsanız, “aman banane!” diyorsanız lütfen gidin, hıh.

Biz küçükken (su içerdik testiden), cumartesi pazar olsa da “mahalle maçı” yapsak diye kıvranırdık. Gündüzün o sıcağına aldırış etmeden, elimize “kames” topumuzu alır ve bizi kimsenin rahatsız etmeyeceği stadımıza (okul bahçesi) giderdik. Öğlenin o sıcağında koş babam koş, terle, koş, koş Kaan koş. Arada burnumuzu -neyi olduğunu siz tahmin edin- kolumuza silmeyi de ihmal etmezdik. Ama şimdi bakıyorum da nerede…

Çocuklar bilgisayar başından kalkıp en ufak bir hareket bile yapmıyor. Bırakın evden çıkmayı, evin içinde topa vurup avizeyi bile yere düşürmüyor… Varsa yoksa internet, varsa yoksa internetten oyun oyna.

İşte ben de bu ders aralarında internete girip o süper oyunlardan oynuyorum. En çok sevdiğim oyunları soracak olursanız, küçüklüğümden beri hiç değişmediğini iddia ederek araba oyunları diyebilirim.  E tabii bunun bir de yeni versiyonları var, o da park etme oyunları.

Nitekim çaktırmadan reklâmımı da yapıyorum. Paramı da kazanıyorum. Oyunumu da oynuyorum, değil mi?

Şaka bir yana da, gerçekten öyle güzel oyunlar var ki, inanın başladığınızda bitiremiyorsunuz. Hattâ o oyunları bir kategoriye atmak isterseniz eğitici oyunlar kategorisine atabilirsiniz. İşte Bloxorz Blok Beceri Oyunu da bunlardan bir tanesi. Deneyin derim ben.

Her okuduğum kitabın ardından, bu kitabı günlüğümde mutlaka yazmalıyım ve herkesin tanımasını sağlamalıyım diyorum. Ancak ağır aksak giden hayatın bile temposuna ayak uyduramayan ben maalesef bu düşüncemden de elime yeni bir kitap alınca vazgeçiyorum. Okurlarımla paylaşmak istediğim o kadar kitap var ki… Şimdi ise iki üç ay evvel okuduğum bir kitabı sizlerle paylaşmak istiyorum. Aslında paylaşmak istediğim kitap değil de, kitabın bilgileri.

Doğu kültürünü geride bıraktığımızdan mı yoksa Tanzimat’tan bu yana Batı kültürü ile o kadar fazlaca haşir neşir olduğumuzdan mı bilemiyorum ama adı Doğu’ya ait olan bir yazar duysak oradan hemen ağır aksak adımlarla, etrafımıza, hattâ kendimize bile çaktırmadan kaçıyoruz. Bizde bir İngiliz, Amerikan, Fransız ve Rus edebiyatıdır almış başını gidiyor. Eski Türk Edebiyatına meraklı olanlarımızın aklına ise Doğulu şairleri okumaktan başka bir şey gerekmiyor. Ben ise bugün siz Lübnanlı bir yazarın, Lübnanlı, Batılı bir yazarın kitabından bahsedeceğim. Amin Maaoluf’un Doğu’nun Limanları kitabı.

Yazarın bende üç dört kitabının olmasına rağmen önce Doğu’nun Limanlarını okumaya başladım. Sanıyorum ki bana önce bu kitabı seçtiren şey kitabın ince olmasıdır. Evet evet yanlış duymadınız. Oldum olası ince kitaplar gözüme çok daha tatlı, sevimli gelmiştir.

Osmanlı Devleti’nin zayıflamaya başladığı dönemler Avrupalıların Doğu’ya sıçramak için, yayılmak için kullandıkları bir limandı bu. “Doğu’nun Limanları” anlam olarak Doğu’nun Merdivenlerini karşılamaktadır. Bu da Fransızların taktığı bir isimdir. Yani romanda bolca Fransızları duyacaksınız ve hattâ romanın bir kısmı Fransa’da geçecek.

Roman Fransa’ya okumaya giden bir Beyrutlu genç İsyan’ın başından geçenleri konu ediniyor. Fransa’da bir kadına aşık oluyor ve o kadınla evleniyor. İşte roman baştan sona bunu anlatıyor.

Bir tarihçi kimliği ile karşımıza çıkan Amin Maalouf yer yer araştırmacı kimliğini konuştursa da bol bol aşkı işliyor romanında. Ve belki de aşkı isteyen için aşkı anlatıyor, tarihi isteyen için ise tarihi anlatıyor. Siz ne istiyorsanız onu buluyorsunuz kitaptan.

Bir savaş meydanında kıvranan bir evli çifti anlatıyor yazar. Evli çifti ayıran bir savaş ve onların birbirine kavuşma mücadelesini anlatıyor. İsyan’ın başından geçen trajikomik bir hadise. En basit sebeplerden uzun yıllar çekilen hasretlik…

Belki de kitabın beni en çok etkileyen yönü yazarın üslûbuydu. Semerkant romanına oranla daha akıcı bir dil kullanmış. Sanki bir günlük okuyor gibi okuyorsunuz romanı. Zaten romanın başlangıcında Paris’teki direnişçilerin isimlerinin verildiği sokakları gezen İsyan, bir yazarla karşılaşıyor ve yazara kendi hayatını anlatmaya başlıyor. İşte bu anlatım romana günlük üslubu kazandırıyor ve romanın daha akıcı olmasını sağlıyor.

Hacim olarak biraz ufak olsa da içerik olarak sizde enfes duygular uyandıran bir kitap. Bence gecikmeden alın, okuyun veya hediye edin. Zira okunacak romanlar listesinin en tepesine yerleştirilecek bir kitap.

Yeni bir güne fiilen olmasa da hukuken ya da daha mantıklı bir şey söylemek gerekirse, saaten merhaba dediğimiz şu saatlerde canım bir şeyler çekiyordu ki sormayın gitsin. Aslında 10 dakika öncesine kadar canımın ne çektiğini tam olarak kestirebilmiş bile değildim. Hattâ bırakın bunu, canımın tat anlamında mı yoksa uğraş anlamında mı bir şey çektiğini bile tam olarak ayırt edememiştim. Önce yatağımdan silkinerek kalktım ve benim her gün onlarca kez ziyaret ettiğim mutfağı ziyaret ettim. Buzdolabını açtığımda pek dişe dokunur bir şey göremedim. Canım yemek yemek istemiyordu ama bir dilim beyaz peynir ağzıma attım. I ıh, geçmedi canımın isteği. Bir bardak su, ı ıh, yine geçmedi. Mutfaktan gönlü hüzünlü bir şekilde odama dönerken aklıma günlüğüme bir şeyler karalamak geldi. İşte tam bu anda bu fikrin bile canımın isteğini geçirdiğini düşündüm. Ne de güzel düşündüm, pek de güzel düşündüm.

İşte böyle başladı benim bu yazıyı yazma maceram. Başkalaşmış bir anın can sıkıntısı ile buluştuğu anda, klavyenin eşliğinde bir temaşa idi bu. Ben de bir şey anlamadım bu yazıdan sizin gibi.

Son günlerde aslında sürekli şikayetçi olduğum bir durum var. Hoş, birden fazla durum var ama ben şu anda bir tanesini söyleyeceğim. O da çok yanık bir insan olmam.

Yaz geldiğinde güneşe çıkmaya göreyim, o narin, hassas tenim hemen kızarmaya başlıyor. Güneşin çok yakıcı olmasına gerek de yok, bir süre altında durayım hemen mangalda kızarmış et gibi oluyorum. İşin kötü yanı akşam eve geldiğimde cildim gerim gerim geriliyor. Yılan derisi gibi.

En son bir iki gün önce Ankara’da sıcak ayyuka çıkmıştı. Ben de artık benimle bir bütün oluşturan montumu bismillah diyerek askıya astım ve kendimi yeni aldığım kısakollu (tişört) ile sokağa attım. O bar senin bu bar benim olmasa da Kızılay’da biraz dolaştım. Evet döndüğümde ise kolumun kıpkırmızı olduğunu gördüm ve yüzümün de karardığını fark ettim. Allah kimsenin başına vermesin.

Zaten bir süredir güneş kremi alma düşüncesi aklımda vardı ama o gün iyice yerleşti bu düşünce bende. Gerçi ben krem kullanmayı pek sevmiyorum. Sürekli abdest al, krem gitsin, tekrar krem sür, tekrar abdest derken uğraş dur işin yoksa.

Var mı başka önerileri olan? ( Tabii kremden ve güneşe çıkmamaktan başka, a bir de şapka takmayı da sevmiyorum. )

Not: Görseli her zamanki gibi bir siteden arakladım. Yazıyı okurken bile yandığımı hissettim. Sanırım Pavlov beni görseydi itiyle falan uğraşmaz, klasik koşullanmasını direkt benim üzerimde denerdi. Baksanıza yanmak deyince bile hemen terlemeye başlıyorum. İşte bu psikolojiye karşı etki yapması için o deniz seriniliği gelen hamak fotoğrafını koydum…

“Sevgili ….. ithafen”

Burada noktaların olduğu yere herhangi bir isim yahut zamir gelebilir. Bir anne, bir eş, bir dost ya da her kimse. Boş bir sayfanın sağ alt köşesine iliştirilmiş bu küçük ithaf yazısı kapladığı yer bakımından küçük olsa da taşıdığı anlam bakımından çok mühimdir.

Bir yazar düşünün ki, yaşamında ürettiği en güzel eser romanı olsun. Yılların birikimi ve çabası ile oluşturduğu bu kitabın değeri sizce yazarın gözünde nedir? İşte bu değer, ithaf ettiği kişiyi yazarın gözünde çok özel kılmıyor mu sizce ?

En büyük hayallerimden bir tanesidir kitap yazmak. Daha ziyade roman yazmak. Yaşamdaki birikimlerimi, hissettiklerimi, üzüldüklerimi ve sevindiklerimi bir kurgu etrafında okuyuculara aktarmak… İşte böylesine bir hayalin sahibi olan benin, yukarıda bahsettiğim ithaf olayını bu kadar ciddiye almış olması normal değil mi sizce?

Ey! Yazacağım romanımı ithaf edeceğim insan. Ben yazacağım naçizane bir romanı sana ithaf ediyorken sen bir ömrü bana ithaf et…

Biliyorum ki,
Ben gönlündekini diline dökmekten acizken sen daha gönlüme düşmeden bana merhamet eden ve verensin.
Ey! Gönüllerin Sultanı! Ey! Ruh ikliminin sahibi. Ey! Zamandan ve mekândan münezzeh olan. Ey! Bana can damarım kadar yakın olan. Sen dualarımın bir damar ötesindesin. Dualarımı bil ve beni acziyetimle kabul eyle.

Gönlüm dara düştüğünde bir tek seni ararım. Ellerimi havaya kaldırıp, avuçlarımı açmak istediğimde yalnız seni anarım. Ey! Avuçların sahibi, sana açılmış bu avuçları boş çevirme. Sen cömertliğinden biraz ikram eyle.

Ben senden aldığımı senin uğrunda harcamazken, sen yine de bereket eder ve bol bol verirsin. Ben senden aldığımı unutsam da sen cömertliğinle beni mutlu edersin.

Ben, en mutlu olduğum anlarda mutluluğumun sağlayıcısını sen bilmezken, en acılı anlarımın sebebini senden bilenim. Sana şükür ve hamd borcumu yerine getirmeyi bile bilmiyorken sen bana daima güzellikler verensin.

Ben ölümü bir acı, bir yıkım olarak görürken sen ona “Şeb-i Arus” dedirtensin.

Ey! Beni yaratan. Tüm dualarımın sana olduğunu aşikare duyuruyorum. En aciz dualarımdan en mühim dualarıma kadar hepsini kabul eyle. Benim için hayırlı olanı Sen benden iyi bilensin. Benim için hayırlı olanı sen hakkımda hayırlı eyle. Gönlümdekileri hakkımda hayırlı eyle.

Ben dua etmekten acizken, sen dudaklarımı kıpırdatmamla “Ol!” emrini verensin. Beni duy ve ben, biricik kulun için “Ol!” emrini ver.

Kaan Fakılı

Ben artık televizyon izlemiyorum. İzlemek istediğim birkaç tane dizi var, onları da internetten dizi izleme sitelerinden izliyorum. Türkçe dizilerden Kurtlar Vadisi‘ni seyrediyorum genelde. Bir de 7 Numara hastasıyımdır. Yabancı dizilerden ise Lost, Heroes ve Prison Break’ı izlerim. İnternette de bunları izleyebileceğiniz pek fazla site yok. Ben şahsen birkaç siteyi tercih ediyorum. Bunlardan bir tanesi de “Dizi İzlemeli” sitesi. Türkçe ve yabancı birçok diziyi rahatlıkla “dizi izlemeli, yabancı dizi izle, yerli dizi izle” sitesinden izleyebilirsiniz.

ALES sonuçlarınız ile tezli yüksek lisans, tezsiz yüksek lisans, formasyon gibi yükseköğretim kurumlarına başvurabilirsiniz. Bir de araştırma görevlisi, okutman gibi akademik personel kadrolarında kullanabilirsiniz.

Dilerseniz ALES ile ilgili detaylı bilgiyi şu sayfadan öğrenebilirsiniz.

ÖSYM ALES ilkbakar dönemi sorularını ve cevaplarını açıkladığı zaman bu sayfadan sizlere duyuracağım.

2009 ALES Soruları ve Yanıtları ‘na buradan ulaşabilirsiniz.

Bugün Kızılay’dan otobüsle eve gelirken epey düşündüm. Sık sık yaptığım bir şey aslında, ama insanın öyle anları oluyor ki, düşünmeye daha fazla zaman ayırmak istiyor. Düşündükleri daha bir anlamlı oluyor kendisi için. İşte öyle bir andı benimki de.

Sessiz bir ortamı düşündünüz mü hiç? Şimdi, tam şu an, gözlerinizi kapatın ve etrafınızdaki seslere odaklanın. İlk olarak bilgisayarın fanını kafanızdan silmeye çalışın. Müzik dinliyorsanız müziğinizi kapatın. İlk önce kafanızda bir uğultunun olduğunu göreceksiniz. Biraz sabrederseniz o uğultu da geçecek ve sessizliğin sesini dinlemeye başlayacaksınız. Tıpkı Ankara gibi.

Ankara sessiz son günlerde. Sessiz ve sakin. Tıpkı gözlerinizi kapattığınızda duyduğunuz sessizlik gibi Ankara. Herkes, her şey susmuş. Bir tek ses var, o da sessizliğin sesi.

En son ne zaman bu denli sessiz oldunuz? Sessizliğin sesini en son ne zaman bu kadar pürüzsüz dinlediniz? Umuyorum ki her gün ya da her an diyebilin.

Hayatınızın kontrolünü kendi elinize almak için size 1 dakika verselerdi. Bu 1 dakikada ne istiyorsan gerçekleşecek deselerdi neleri seçerdiniz? En çok merak ettiğim soru bu. Belki de bu soruya verilecek cevaplar bizim gelecekten beklentimizi gösterecek değil mi? Kimbilir…

Yukarıdaki yazdıklarım size karışık gelebilir. Söylediklerimden bir şeyler anlamayabilirsiniz. Ama insanın yaşamı karışık olunca hissettikleri ve yazdıkları nasıl sade olabilir ki, değil mi ?

İşte ben size sadece 1 dakika veriyorum. Bu yazıyı okuduğunuz andan itibaren size bir dakika. Lütfen beklentilerinizi bana söyleyin. En azından söyleyebildiklerinizi söyleyin.İşte o zaman ismen dua ederiz birbirimize.

Sizleri bunca zaman yemedim yedirdim, içmedim içirdim, okumadım okuttum. Artık bir oyu benden esirgemezsiniz.

Efendim oy verme işlemini aşağıda resimli olarak görebilirsiniz. Oy vermek tamamen ücretsizdir. Tek yapmanız gereken üye olmak ve oyunuzu vermek.

Ufak bir hatırlatmayı da yapayım, oyunuzu gerçekten beğendiğiniz bloga verin. Bir de her kategoride bir tane siteye oy verebilirsiniz. 14 farklı kategoride toplam 1436 blog var.

Tebrikler, kayıt işlemini tamamladınız. Şimdi sıra oy verme aşamasına geldi. Bundan sonrası çok basit.
Üst menüden kategorilere giriyorsunuz ve oradan “kişisel bloglar” kategorisine gidiyorsunuz. Dilerseniz “kaanfakili.com.tr”ye dilerseniz de başka sitelere oyunuzu verebiliyorsunuz.

Ankara‘da oturuyorum. Kızılay‘a gitmek için otobüslerle epey cebelleştiğim için bir şekilde yolunu bulur otururum. 10-15 dakika yürür başka bir otobüs hattının son durağına giderim ve yolumu uzatsa da oturarark giderim. Yolculuk boyunca ya kitap okurum ya da müzik dinlerim. Müzik dinlerken dışarıyı seyretmeye bayılırım. Özellikle Keçiören’in girişindeki reklâm panolarına ya da Dışkapı‘daki reklâm panolarına çok dikkat ederim. Ha bir de Kızılay’dakilere. E malûm trafiğin yoğun olduğu yerlerde aynı şeyi uzun süre seyredebiliyorsunuz.

Bu aşağıdaki afiş çok dikkatimi çekmişti. Vay be, dedim kendi kendime, üç lider harika bir konuda fikir birliğine vardılar. Gerçekten onları aynı konuda uzlaşmış bir şekilde görmek ve kolkola fotoğraflarını görmek beni mutlu ediyor dedim. Acaba başka uzlaştıkları konu var mı dedim kendi kendime. E tabiî ki var Kaan.

Bugüne kadar milletvekili maaşları tartışılırken - ki tartışılmaya bile gerek duyulmuyor - hiç fikir ayrılığı yaşanmış mı ? Hem mecliste en hızlı çıkan yasa vekil maaşlarıyla ilgili olanlar değil mi? Gözlerim doldu. Onları ortak paydada görmek beni çok sevindirdi nedense!

Artık milletvekili maaşlarının ne kadar olduğunu siz düşünün. Ve kıyak emekliliğin ne olduğunu…

İnce bıyık bırakana cemmatçi demişiz, bıyıkları dudaklarından aşağı sarkıtana komünist demişiz ya da bıyıklarını dudaklarının yanından sarkıtana ise ülkücü demişiz. Ha benim gibi top sakal bırakıyorsanız da “haham” olmuşsunuz. Yahudi sakalı hani.

İnsanları böyle yaftalamak sanırım onları anlayabilmek için yapılıyor. Her bir insanın farklı farklı düşünceye sahip olabileceğini gözardı edip onları bir küme içine alıp, gruba göre değerlendirmek daha çok kişimize geliyor. Nitekim şu solcu, şu sağcı gibi yakıştırmalar da bu yüzden doğmuş olsa gerek.

Bugün bir bakıyorsunuz adam sizin partiniz şöyle para yiyor, sizin partiniz şurayı soydu diyor oysa kendi partisinin yaptığını görmezden geliyor. Ya da kendi partisine konduramıyor. Hattâ olayı aşıp, kendi partileri para yediyse en azından çalıştı da yedi diye düşünüyor. Ve bu durumu meşrulaştırıyor.

Velhasılıkelâm herkes diğerinden olana bir “öteki” diye bakıyor.

Bu kutuplaşmayı da nitekim sadece parti noktasında değil de her yerde görüyorsunuz doğal olarak. Bakıyorsunuz adam ona buna referans olup işe aldırıyor. Devletin bir kurumu Kürt bir bakanın eline geçiyor dolduruyor Kürtleri kadrolara. Sonra belediye PKK‘lı bir başkanın eline geçiyor, peşkeş çekiyor devletin tüm imkânlarını Kürtlere. Bir sözde dinci geliyor bir yere o alıyor tüm yandaşlarını işe. Ondan sonra da işini iyi yapan adamı mumla aramaya çıkıyorsunuz. Ondan sonra da 112 Acil Servis’teki kız sizin hayatınızın ölümle sonuçlandıracak kadar cahilce davranıyor. Her neyse.  İşte gazeteler de, basın-yayın organları da bundan nasibini alıyor.

İnsanların akıllarını yıkamak için, kendilerine her daim bir çıkar bulmak için ve sırf karşı tarafı “kötülemek” için ellerinden geleni ardlarına koymuyorlar. Maalesef bu gazetelerin editörleri bile basit Türkçeden bihaberler.

Haber7 internet sitesine bakıyorsunuz -ki çoğu zaman haberlere oradan bakan birisiyimdir - aynen şöyle bir haberle karşılaşıyorsunuz:

Asker seçime müdahale etti, oylar iptal

Seçimlerin iptali edilmesi için partiler YSK’ya itiraz dilekçesi verirken bu da oldu. Asker darbe yapmadan seçimlere müdahale etti. İşte şaşkınlık veren olay:  ( Bu paragraf giriş paragrafıydı. Haber başlığını görenler bu paragrafı da okuyor ve içinden askere kin duymaya başlıyor haklı olarak. Ulan bir ora kalmıştı bulaşmadığınız diyor. Oysa haberin devamı: )

Çorum’un Mecitözü ilçesinde yapılan Belediye Başkanlığı seçimleri, izne gelen 3askerin oy kullandığının tespit edilmesi üzerine iptal edildi. Üç kez sayılan sonuçlarda AK Parti ile CHP arasındaki oy farkı 2′yi geçmedi.

Mecitözü’nde pazar günü yapılan seçimde CHP adayı Selçuk Aksoy 1508 oy alırken, AK Parti adayı Nihat Özarslan ise 1506′da kaldı. AK Parti’nin itirazı üzerine seçim gecesi oylar yeniden sayıldı. Bu kez CHP bir oy farkla yarışı önde tamamladı.

CHP’liler seçim zaferini kutlarken, usulsüz oy kullanıldığını iddia eden AK Parti sonuçlara ikinci kez itiraz etti.

İtirazı kabul eden İlçe Seçim Kurulu tarafından yapılan incelemede izne gelen 3 erin askerliği devam ederken Mecitözü Belediye Başkanlığı seçiminde oy kullandığı tespit edildi. 298 Sayılı Kanunun 7. maddesi gereğince silah altında bulunan erler, onbaşılar ve kıta çavuşları izinli bulunsalar dahi oy kullanamıyor ve böyle durum tam kanunsuzluk hali olarak sayılıyor.

Usulsüzlüğün belirlenmesi üzerine oylar dün gece üçüncü kez sayıldı. Gece saat 04.00′e kadar süren sayımlar sonunda AK Parti, CHP’ye 2 oy fark attı. İlçe Seçim Kurulu, adaylar arasındaki 2 oy farkınının dikkate alındığında 3 askerin oy kullanmasının sonuca direkt etki edeceği kanaatiyle seçimin tekrarına karar verdi.

Kararın onaylanması durumunda Mecitözü Belediye Başkanlığı seçiminin tekrarı 7 Haziran 2009′da yapılacak. Merkezde Belediye Başkanlığını 13 bin oy farkla kaybeden CHP, Çorum’un 13 ilçesinden sadece Mecitözü ilçesinde seçimi kazanmıştı.

(CİHAN)

Şimdi haberi okuyorsunuz. İçerisinde askeri en “ettirgen” yani olayın “faili” konumuna getiren en ufak bir yüklem bile yok. İtiraz eden AKP, kazanan AKP, asker nasıl olur da seçim sonuçlarına müdahale eder? Müdahale eden asker mi yoksa AKP mi? Şimdi asker seçim sonuçlarına müdahale mi etmiş yoksa seçim sonuçlarını mı etkilemiş?

İşte benim yurdum insanı haberin başlığını okuyor sadece, içeriğine bakmıyor bile, sonra kahvehanelerde elinde sigara ile askere laf söylüyor.

Allah’ım sen bizi provokatörlerden koru Ya Rabbim!

Cuma günü yataktan kalktığımda hattâ okula gittiğimde pek bir şeyim olmamasına rağmen okulda ne olduysa birden grip havalarına bürünmeye başladım. Burnum yavaş yavaş acımaya başladı ve gözlerim yanmaya.

Cumartesi günü dershanede matematik dersine sıra geldiğinde, artık sevmemekten mi yoksa gerçekten hastalığımın ilerlediğinden mi bilemeyeceğim, derse devam edemeyeceğimin farkına vardım. Ve hemen montumu giyip kendimi eve attım. Bir güzel yattım. Kalktığımda artık ben tescilli bir griptim. Gribin tüm şartlarını üzerinde taşıyordum. Burun akması ve hapşuruk.

Ben genelde hastalığı bir günde atlatırdım. Ama ertesi gün seçimin olması ve benim de sandıkta görevli olmam sanırım bu hastalığı birkaç gün daha çekeceğimin işaretiydi.

O gece milli maçın geç bitmesi ve saatlerin de bir saat ileri alınmasıyla birlikte yatış saatim bir hayli geç oldu. Ve sabah 6′da kalktım. 7′de sandık başında olmam gerekiyordu.

İlk defa sandık görevlisi oluyordum. İlk başta biraz heyecanlıydım ama sonra heyecanımın yerini gerginlik ve sinir bıraktı. Bir partinin görevlisi ( ben memur üye olduğum için hiçbir partiye bağlı değildim ) laftan anlamayan birisiydi. 40′lı yaşlarda olmasına rağmen gerçekten zeka özürlü birisiydi. Bunu alay etmek için söylemiyorum. Gerçekten öyleydi. Kırk defa sınıfta sigara içme dememe rağmen içip durdu. Biliyorsunuz nezlenin en kötü yönü sigaraya ve ışığa karşı aşırı duyarlı olmasıdır. Bir de bu sigara dumanını sınıftan çıkaralım diye cam açmadık mı? O camdan gelen rüzgâr bizi cereyanda bırakmadı mı? Bıraktı. Bu da hastalığa bir davetiye daha çıkardı.

Güç bela o günü tamamladım. Eve geldiğimde saat 12 ‘ye geliyordu. Pek zaman kaybetmeden yattım ve uyandığımda yine saat 12′ye geliyordu. Şöyle yataktan bir doğrulayım derken, kafamı kaldıramadığımı fark ettim. Ne yazık ki başım ağrıyordu ve boğazım çok kötü şişmişti. Bir de ağzımda aft çıkmasın mı? İşte pazar günümü bu hastalık geçer ümidiyle yatakta geçirdim. Ve şu anda baş ağrısı dışında her şey yine mevcut. Allah bana acil şifalar versin

Yalnız birkaç gündür bir arkadaş ile yaptığım sohbetler beni biraz olsun iyileştirdi. Kendisinden Allah razı olsun.

Seçim sonuçlarına kısaca değinmek istiyorum.

Beni şaşırtan sonuçlar Ankara Büyükşehir ve Keçiören Belediyesi sonuçları idi. Keçiören‘in nasıl olur da AKP‘ye teslim edildiğini anlamış değilim. Parti propagandası yapmayı sevmiyorum. Ben parti de tutmuyorum ama yıllardır MHP‘ye oy veren bir ilçenin nasıl olur da AKP‘ye oy verdiğini anlamış değilim. Zira Keçiören Belediye Başkanı Turgut Altınok’un istifasında AKP’nin büyük kazığı vardı.

Büyükşehir’de ise şaştığım şey oylar bölünecek diye Mansur Yavaş‘a oyunu vermeyip Gökçek‘e oyunu veren Ankaralıdır. Çok değil, böyle düşünenlerin yarısı Mansur’a oyunu verseydi emin olun Mansur seçimi açık ara önde kapatırdı. Ama ne yazık ki Ankara‘ya yakışmayan birisi yeniden seçildi.

Allah hakkımızda hayırlısını versin.

İşte böyle bir kriz anında Esra‘nın mimi beni bu buhrandan çıkaracak diye düşünüyorum. Kendisine Seval ( ne yalan söyleyim Seval, Javacıkız diye namını duyduğumda ben seni motorcu falan sanmıştım. ) tarafından gelen mim’i yorumlamış ve bana da paslamış. Benim de görüşümü merak ettiği için kendisine teşekkür ediyor ve hemen mim’i cevaplamak istiyorum.

neden yazıyorum ? ( neden blogluyorum)

Aslında sitemin farklı isimler altında 3-4 yıllık bir geçmişi olsa da kaanfakili.com.tr adı altında 2 yıldır bir şeyler karalıyorum. Daha önceki sitelerimde yazdığım amaçsız yazıları hiç hesaba katmıyorum çünkü.

Böyle bir site açıp içimi boşaltmak için benim geçerli iki sebebim vardı. Bunların temelinde ise edebiyat bölümünü okumam ve yazı yazma ile birebir alâkalı olmam var.

İlk sebebim yazma tutukluğunu gidermek. Ömrüm boyunca yazdığım yazılara nasıl başlayacağımı, nasıl geliştireceğimi ve okuyucuyu nasıl etkileyeceğimi düşünüp durdum. Hiçbir zaman da bu durumu aşamamıştım. İstediğin kadar kitap oku bunu bir türlü aşamıyorsun zaten. İşte bu yüzden böyle bir siteye ihtiyaç duydum. Yazı yazmayı öğrenme bir süreç işidir. 10 günde oturup yüz tane yazı yazsanız dahi yazma tutukluğunuzu gideremezsiniz. Epey zaman alan bir şeydir bu çünkü. Ve bir süreklilik gerektirir. İşte bu amacımı kısmen de olsa giderdim. Artık yazı yazmaya başlarken pek sıkıntı çekmiyorum. Ama uzun süredir yazı yazmazsam -tıpkı bu yazımda olduğu gibi- tekrar yazı yazmaya başladığımda cümleler arasında bir kopukluk oluyor. Bunu da zamanla aşacağım inşallah.

Yine bir yazar adayı olarak yazdığım yazıların okunmasını istedim. Bu şekilde utangaçlığımı gidermek istiyordum. Yazdığım yazıları arkadaşlarım, ailem, hocalarım ve öğrencilerim okuyor. Dahası tanımadığım onlarca insan okuyor ve onlarla zaman zaman tanışıyoruz. İşte hayatımda olan her şeyi gözler önüne seriyorum ve herkesin okumasını sağlıyorum. Böylece herkese benim de duygulanabileceğimi, hattâ ağlayabileceğimi; gülebileceğimi ve hattâ kahkahalar atabileceğimi göstermiş oluyorum. Dahası herhangi bir konudaki fikrimi insanlara rahatlıkla söylüyorum ve insanların beni fikirlerim ile kabul etmesini sağlıyorum.

İşte yukarıdaki iki esas sebepten başladım bir şeyler yazmaya. Zamanla yazmanın dayanılmaz güzelliğini keşfettim ve yazma sebebim gittikçe genişledi. Artık rahatlamak için de bir şeyler yazıyorum. Bazen bir şeyler paylaşmak gerçekten çok güzel oluyor. Ve her şeyden güzeli de insan okunmaktan ve takip edilmekten gerçekten haz duyuyor. Bir nevi ergen benmerkezciliği.

Uzun süreden sonra bana tekrar içimi döktürdüğün için teşekkür ederim Esra. Sağ ol, var ol.

Yılda iki defa yapılan ALES’in bahar dönemi başvuruları 16 Mart 2009‘da başlayacak ve 03 Nisan 2009‘da sona erecek. Eğer daha evvelden bir ALES’e girdiyseniz bankaya paranızı ( 40 TL ) yatıyorsunuz ve ÖSYM‘nin sitesinden başvurunuzu yapıyorsunuz. Yok ilk defa giriyorsanız işler biraz karışık. Onun için de ÖSYM‘nin “İzlenecek Yol Belgesi”ni indirip inceliyorsunuz. İşte ilgili bağlantılar:

ALES nedir?

Başvuruda İzlenecek Yol

Başvuru Kılavuzu

Başvuru Merkezleri

İki basamaklı sınav, tek basamaklı sınav, tek basamaklı ama farklı konuların eklendiği sınav derken şimdi de ders gruplarına değil derslere yönelik sınav sistemi geliyor. Hepimizin şu anda kafası karışık. Zamanla oturacak bir sisteme benziyor.

ÖSYM Başkanı Prof. Dr. Ünal Yarımağan, “Değişen ÖSS Sistemi ve ÖSS 2010″ adıyla verdiği seminerde yeni sistemi ayrıntısıyla tanıtmış. İşte eski sistemler, yeni sistemler ve artıları ile eksileri:

Anadolu Finans‘ın bir reklâmında şöyle bir söz var ( Feyza Hepçilingirler‘in bir konuşmasından alıntıdır):

“Gelin Anadolu Finans’a, kendiniz gibi insanlarla tanışın, bir farkınız olsun.”

Ya hu, kendim gibi insanlarla tanışacaksam ne farkım olacak?

Ben de diyorum ki, herkesin sevgilisi ile kutladığı bir gün neden benim özelim olsun ki? Ben benim için başka bir özel gün seçerim ve o günde kutlarım. Mesela bugün. Hattâ hiçbir özel gün seçmeme gerek yok. Sevgilime illâ özel bir günde mi hediye almalıyım? Gülü bir gün, seni her gün meselesi yani.

Hoş yukarıda saydıklarımı sevgilisi olmayanların klâsik bahanesi olarak görenler olabilir. Onların bu cüretkârlığına pek kulak asmak istemiyorum. Yine de “Ey sevgilisi olanlar!” diye bir nida eyliyorum ve onlara ufak bir tavsiyede bulunuyorum.

Bırakın öyle şaşaalı hediyeler almayı. Bırakın paranızı pulunuzu gereksiz gereksiz şeylere harcamayı. Ne alacağım diye onlarca zamanınızı harcamayın. Bir demet çiçek yeterli.

Basit ama güzel, sade ama binbir türlü duygunun ifade şekli olan çiçekler. Bence alacağınız bir demet çiçek sevdiğiniz insanın gönlünü almaya yetecek ve artacaktır bile.

Neden çiçek ?