İki gece evvel izlemiştim bu filmi. Bir önyargı ile başladım ancak film gerçekten tüm önyargılarımı yıkmaya yetti. Şimdi aşağıda film hakkında biraz detaylı bilgi vereceğim. E okuyunca filmi izlemiş kadar olacaksınız bende demesi. Ancak ben okusam da izlemek bana ayrı zevk verir derseniz buyurun devam edelim.

“I am Legend“ yani Türkçe adıyla “Ben Efsaneyim” 2007 yılında çekilmiş ve yönetmeni Francais Lawrence. Başrölünde ise bizim kaliteli oyunculardan Will Smith var. Zaten filmde genellikle pek insan yok. Will Smith‘in yani Dr. Robert Neville‘nin bir de köpeği var Sam adında o kadar. İkisinin maceraları.

Film bir şirketin kanserli insanlar üzerinde denediği bir ilacın virüs şeklinde ortalıkta yayılması ile başlıyor. Bu virüs insanların vahşileşmesine, insanlık vasıflarını terk etmesine neden oluyor. Valla zombi desen zombi değil, vampir desen o da değil. Kuduz gibi bir şeyler. Gündüz güneşe çıkamıyorlar ve evlerde karanlık yerlerde barınıyorlar. Geceleri ise dışarı çıkıp avlanıyorlar.  Neyse bu virüs kan yolu ile ve hava yolu ile insanlara bulaşıyor. Virüs öyle yayılıyor ki, dünyadaki herkes bu virüsten kapıyor. Robert (Will Smith) ise ABD’de bir şehirde doktor yarbay. Onun vücudu yaptığı aşılar neticesinde bu virüse karşı bağışıklık kazanıyor. Gündüzleri dışarda gezerek şehirde sağ kalan birileri var mı diye arıyor geceleri ise evde duruyor.

Filmi sıradan yaratık (tam olarak ne olduklarını bilemediğim için yaratık diyorum) filmlerinden ayıran en önemli unsuru birazdan söyleyeceğim. Ancak bu unsurun dışında gerçekten ince düşünülmüş ayrıntılar var. Bu filmde yaratıklar diğer filmlerdekilere göre biraz zeki. Sadece kan kokusuna gitmiyorlar. Aynı zamanda yaşayan birisini daha gördüğünde onu günlerce takip edebiliyor ve ona tuzak kurabiliyorlar. Yani oldukça zekiler. İnsanlıklarına ait bazı özelliklerini hâlâ yitirmemişler. Yani tam bir canavar değil sizin anlayacağınız.

Gelelim en önemli unsura. Film aslında bu yaratıkları pek konu edinmiyor. Yani yaratıklar filmin asıl konusunu ön plâna çıkarmak için, asıl konuyu vurgulamak için ortaya çıkarılmış bir ayrıntı diyelim. Filmin asıl konusu “yalnızlık”. Virüsün yayıldığı anda tüm insanlar bu virüsü kapıyor ya da bu virüsü kapan yaratıklara yem oluyor. Haliyle şehirde yaşayan kimse kalmıyor. Robert ise artık yalnızlık çekmeye başlıyor. Gidip cansız mankenlerle konuşacak duruma kadar götürüyor o işi. Bir de başına gelen üzücü bir olay onun bu yalnızlık duygusunu tetikliyor. Yalnızlığın insana neler yaptırabileceğini bu filmde rahatlıkla görebilirsiniz bence.

Bugün birkaç hususî işlerimden dolayı bir iki arkadaşla birlikte sabah saat 10-10.30 gibi Eskişehir‘e doğru yola çıktık. Güzel ama yakıcı ve yorucu bir yolculuğun ardından 12.50 sularında Eskişehir’in girişine ulaştık. O sırada ben camdan kafamı çıkarıp gökyüzüne baktığımda güneşin açısını fark ettim ve hemen sağda müsait bir camiye çek, Cumayı eda edelim dedim. Eskişehir‘in girişinde, giderken sağda, dönerken solda bulunan ve böyle dışarıdan tarihî gibi görünen ufak camiide namazı kılalım dedik. Arabadan inip caminin avlusuna doğru giderken kapıda A4 kâğıda basılmış bir yazı dikkatimi çekti. Yazıda özetle, arabanızın içerisinde değerli bir eşya bırakmayın buralarda hırsızlık olayı fazla yazıyordu. Biz de tekrar arabaya döndük ve cüzdanımızı falan bir çantaya koyup yanımızda aldık. Ben tabiî yeni aldığım ayakkabılarımın -gıcır gıcır- çalınma korkusu ile yandım durdum namaz boyu

Eskiden camiler çok güzel olurdu. Hele biz küçükken cuma namazları bir başka güzel olurdu. Çocuk yüreğimizin saflığı ile kılardık namazımızı. Belki namaz kılarken arkadaşımıza bakmak en büyük eğlencemizdi ama en büyük günahımızdı da. Ne sırtımızda bir servet sokardık içeri, ne mal düşünürdük, ne mülk düşünürdük ne de plân proje vardı kafamızda. İşlediğimiz en büyük günah, yanımızdaki arkadaşımıza bakıp kıs kıs gülmekti. Aradan yıllar geçti, biz büyüdük, şimdi camiiye girerken maddeye dair ne varsa kalbimizde, elimizde götürüyoruz. Namaz kılarken aklımızda o günün plânını yapıyoruz. nasıl para kazanacağımızı, nerede işe gireceğimizi düşünüyoruz. Nerede tatil yapacağımızı, kimle nerede sürteceğimizi düşünüyoruz. Ya da aklımız raftaki ayakkabımızda oluyor, acaba çalacaklar mı diye…

Şimdi düşünüyorum da, camiye arınmak için girerken bile bin bir dünya malı ile giriyoruz, acaba gündelik yaşamımızda neler yapıyoruz değil mi? Ne tür günahlara batıp çıkıyoruz. Hiç samimi değiliz azizim, hiç hem de. Diyanet’in atadığı imam deseniz hak getire. Hiç mi hitabet yeteneği olmaz bu imamlarda. Buna bilgisayar çıktısı ile verilen vaazları, hutbeleri hiç mi hutbeden evvel bir iki kez okumaz bu imamlar. Tamlama bozuklukları, tonlama hataları, kesik kesik cümleler… Hele bir de bu adamların sayfayı katlama şekli hep aynıdır. Yukarıdan aşağı doğru değil de sağdan sola doğru ikiye katlarlar. Haliyle bir bölümden diğer bölüme geçerken kelime bölünmüşse orada takılırlar ve tonlamayı hatalı söylerler. Zaten Cuma vaazları merkezî yayın ile verimeye başladı başlayalı vaaz dinlemeye gitmez oldum. Bir adam gözümün içerisine bakmadan konuşursa ne kadar inandırıcı olur ki değil mi?

Hayatımız hep madde üzerine kurulu fark edebiliyor musunuz_ Mânâya dair hiçbir şey yok. Her şey ama her şey madde. Kalbimizi arındıralım, Allah’a ibadet etmek için camiye gidelim diyoruz, orada da dünya hayatı bizimle birlikte geliyor. Dua ediyoruz onda da samimi değiliz. Samimi olmak için dua ediyoruz, onda bile samimi değiliz…

Güncelleme: Size söylemeyi unuttuğum bir şey daha var. Sabah evden çıkarken banyo yaptığım için abdestli sayılıyorum biliyorsunuz. Camiye girerken oh ne güzel abdestim var diye gidip şadırvanda, ayakkabıları çıkarıp bir abdest almadık. Sonra namazın ortasında yolda gelirken uyuduğumu hatırladım. Üşengeçliğimden dolayı namazı abdestsiz kılmış oldum kısaca. Allah kabul eder inşallah.

Ölümümüzden sonra mezarımızı yerde aramayınız
Bizim mezarımız ariflerin gönüllerindedir…
Güneş olmak ve altın ışıklar halinde
Ummanlara ve çöllere saçılmak isterdim
Gece esen ve suçsuzların ahına karışan
Yüz rüzgarı olmak isterdim….

İki gündür bilgisayar başında yazı yazmak dışında pek bir işim olmadığından internet bağlantısını sonuna kadar kullanarak birkaç film indireyim dedim. En azından canım sıkıldığında seyrediyorum, güzel oluyor. 2 gündür üç tane film indirmişim. Bunlardan ilki Erhan‘ın tavsiyesi ile indirdiğim Never Back Down‘dı. Film güzel hoş, gerçekten vurdulu kırdılı bir şeyler izlemek isteyenler için ideal bir film. Ancak ben biraz daha psikolojik, kurgusu biraz daha karmaşık filmler izlemeyi seven birisi olduğum için pek hoşuma gitmedi doğrusu. İndirdiğim ikinci film ise bugün izlediğim Stranger Than Fiction idi. Google‘da aradım ancak Türkçe çeviri adına rastlamadım. Pek de bir önemi yok zaten.

Son zamanlarda izlediğim güzel filmlerden bir tanesi. Bu filme de geçen gece Barış’ın şurada yaptığı tanıtım sayfasından ulaştım ve indirdim. Belki Barış‘ın üslûbundan etkilendiğimden midir (çok saçma bir kurgu hikâyesi var demiş) nedir bilemiyorum ancak filmi izlemeye biraz önyargı ile başladım. Ancak filmi bitirip, film oynatıcıyı kapattığımda bir daha önyargılı davranmamak konusunda kendime sıkı bir telkinde bulundum.

Stranger Than Fiction, son zamanlarda izlediğim filmler arasında kurgusu en iyi olan film diyebilirim. Yani hikâyesi. Hikâye aslında basit gibi duruyor ancak yönetmenin hikâyeyi böylesine güzel işlemesine şaşırdım ben. Aslında filmin başlangıcında bizim ana karakterin sıradan birisi olması bana American Beauty filmini çağrıştırdı hemen. O filmde de başına türlü olaylar gelecek olan baba filmin başında sıradan birisiydi. İşte bizim ilgili filmimizde bu adamın başına garip olaylar geliyor ve bir gün bakıyor, kendisini bir romanın ana karakteri olduğunu fark ediyor. Film de zaten burada başlıyor ve sürpriz gelişmelerle devam ediyor.

Aslında ben bu yazıyı filmi tanıtmak amacıyla yazmak istemediğim için filmle ilgili pek bir şey anlatmayacağım size. Ben yine filmi izlerken filmin bana çağrıştırdıklarından bahsedeceğim size. Durmuyor bir türlü beynim ve ruhum, sürekli bir devinim içerisinde. Düşünüyor, hissediyor. Sürekli gördüğü, izlediği şeylerden yeni yeni kurgular üretiyor. İzlediği şeyleri hayatına adapte ediyor vs.

Bir gün birisi çıkıp size, hayatınızı değiştirmenizin kendi elinizde olduğunu söylese ne yapardınız? Hayatınızın bir roman olduğunu, sizin de bu romanda ana karakter olduğunuzu söylese, romanınızı sizin yazmanızı istese neler yazardınız acaba? Ya da hangi romanın ana karakteri olmak isterdiniz?

Filmi izlerken hayatımızın aslında bir roman olduğunu düşündüm ben. Belki saçma gelecektir size, ancak ben öyle düşündüm. Ya da öyle inanmak istediğim için düşündüm. Belki de gerçek hayattan biraz olsun uzaklaşıp, kurgu dünyasında yaşamak istediğim için ya da hayatımda değişiklik istediğim için istemişimdir bunu değil mi?

Filmlerde gördüğüm birçok şeye özenen birisiyim ben. Mesela bu filmde adamın tek hayali bir gitar alıp onu çalmaktır. Ben de bir aralar keman çalmaya heveslenmiştim. Gittim Çin malı bir keman aldım, birkaç da nota öğrendim ve bir iki parçayı acemice çalar hâle geldim. İşte bu filmdeki adamı izleyince yarın kemanı kutusundan tekrar çıkarıp çalsam mı diye düşündüm uzun uzun… Belki de güzel fikirdir ne dersiniz? Kemanın ve ney’in diğer müzik aletlerinden ayrı bir yeri vardır benim için. Onları özel bir müzik aleti olarak görürüm. Belki de müzik aleti değil de, bir insan olarak görürüm onları. Ney’in tasavvuftaki yerini bilmeyen yoktur sanırım. Mevlânâ der ya, bu ney kamışlıktan koparıldığı için, sürekli kamışlığa bir özlem duyar ve ondan böyle sürekli feryat figan eder. Ve arkasından ekler, biz insanlar da Allah’tan koptuğumuz, dünyaya geldiğimiz için sürekli bir ıstırap içerisindeyiz. Ne zaman ki ona döneriz, yani vahdet-i vücûda kavuşuruz, o zaman mutlu oluruz. O zaman bir oluruz, o zaman tam oluruz.

Peki ya keman? Kemanın tarihi hakkında pek bir fikrim yok. Ancak onun da sesinin ney gibi insanın koparılmışlığını, feryadını dile getirdiğini düşünüyorum. Belki söyleyemediklerimizi, yazamadıklarımızı bu iki elçi aracılığıyla söyleriz değil mi? Suskunluğumuzu belki bu iki elçi bozar. Yüreğimizin en derinine hapsettiğimiz, üzerine kırk kilit vurduğumuz duygularımızı bu iki elçi gün ışığına çıkarır değil mi?

“İki müzik aletinden bu kadar hüner beklemek biraz saçmalıktır. ” Belki marksist, maddeci birisi olsam ben de böyle düşünürdüm. Ancak hayatı mânâ olarak gördüğüm için bana pek de öyle gelmiyor. Eğer bizde Allah’ın ruhundan bir ruh varsa, bize de kendi sıfatlarından üflemişse bizde de bir mânâ var demektir. Belki de Hallac-ı Mansur işte bu mânâyı keşfettiği için “En-el Hak” demiştir. Belki de biz ya da onu astıran kimseler anlamamıştır onun ne kadar mânâda gizli bir insan olduğunu değil mi?

Keşke şu bizi hayata tek yönlü bakmaya sevkeden at gözlüklerimizi çıkartabilsek. Keşke hissettiklerimize, düşündüklerimize ve yaşadıklarımıza 360 derece bakabilsek. Keşke her insanı anlayabilsek. Keşke empati denen kelimeyi gerekli kılan tüm unsurlar ortadan kalsak da birbirimizi anlayabilsek…

Bu yazıda da yine bir yerden girdim bir yerden çıktım. Beni affedin ne olur. Aklıma bir şey geldi mi yazmazsam bir daha yazamıyorum. En azından bu aklıma gelenleri kontrollü bir şekilde yazmayı öğrenene kadar beni affedin.

Selametle.

bişnev in ney çün hikâyet mîküned
ez cüdâyîhâ şikâyet mîküned
dinle, bu ney neler hikâyet eder,
ayrılıklardan nasıl şikâyet eder.

Bu soruya cevap verebilmek için şöyle durup kendinize bir bakmanız gerekiyor. Neyim ben, kimim, neyi yaşıyorum, nasıl yaşıyorum, ne olmak istiyorum, ne yolunda gidiyorum gibi bir sürü soru silsilesinden geçmeniz gerekiyor ki sahih sonuca ulaşabilesiniz. Şimdi düşünüyorum da böyle bir soruya şu an cevap vermek pek zor olmasa gerek. Sanırım böyle bir soruya “kördüğüm gibi” diye bir cevap verebilirdim.

Bir iki hafta evvel şurada duyduğum bu kelime zihnime öylesine yer etmiş ki, attığım adımda, baktığım her yerde bu sözcüğü düşünüyorum. Onunla yatıp onunla kalkıyorum adeta. Nedir kördüğüm gibi olmak…

İnsan hayatı modellenirken belli bir rutinlik üzerine modellenmemiştir. Onlarca, belki de yüzlerce hayatı yaşama şeklimiz vardır. Belki de dünyadaki insan sayısı kadar hayatı yaşama şekli, duygu çeşidi vardır. Herkes belki aynı şeylere sevinebilir ancak bu sevinci yaşama oranı farklıdır. Ya da herkesin babası ölebilir, ancak onu hissetme oranı farklıdır. Ya da hissediş, duyuş şekli. Şimdi size en sevdiğiniz kişinin öldüğünü düşünün desem -Allah korusun- ve ardından hissettiklerinizi sorsam size bana neler söyleyebilirsiniz? On kişiye ve hatta yüz kişiye sorsam hepsinden farklı bir cevap alabilirim değil mi ? Demek ki yaşamı algılayış şeklimiz farklıdır hepimizin.

İşte ben de yaşadıklarını en derinden yaşayan birisiyim. Üzüntülerini de, sevinçlerini de en derinden yaşayan birisiyim. Belki bundan dolayı kayıplarım bir yıkım niteliğinde, kazançlarım da bir piyango niteliğinde. Belki ondan dolayı kaybettiğimde çok derinden üzülüyor, sevindiğimde ise çok içten seviniyorum. Bunu henüz ben de çözümlemiş değilim. Hep diyorum ya, ben de kendimi çözemedim henüz. Acaba diyorum bazen, kimlik bunalımı mı yaşıyorum ben, yoksa şurada dediğim gibi “büyüyor muyum?”.

Aslında böyle olmamayı istiyorum diyebilirim. Üzüntüler karşısında metanetli olabilmeyi, sevinçler karşısında ise olağan karşılamayı istiyorum. Hani bir hikaye vardır ya:

Çocuğun biri çok mutsuzdur. Hiçbir şeyden tat alamaz. Karşılaştığı en ufak sıkıntı, acı onu hüzünlendirir. O da bir bilgenin yanına gider. Derdini bilgeye bir bir anlatır. Bilge de çocuktan bir bardak su ve bir avuç tuz getirmesini ister. Çocuk suyu ve tuzu getirdiğinde, avucundaki tuzu bardağa boşaltmasını ister. Sonra da o bardaktaki suyu içmesini söyler. Çocuk suyu içtiği gibi geri tükürür. Bilge suyun tadını sorar çocuğa. Çocuk, su acı, tadı falan yok der. Sonra birlikte bir göle giderler. Bilge, çocuğa, bir avuç tuzu göle dökmesini söyler. Çocuk tuzu göle döker. Sonra bilge, gölden su içmesini söyler, çocuk da gölden su içer. Şimdi suyun tadı nasıl der bilge. Çocuk, ferahlatıcı, güzel der. İşte bilge bilgeliğini o anda konuşturur. Hayatın bizim için verdikleri karşısında gönlümüzü bir bardak su sanarsak hayat bize çekilmez, acı, ıstırab dolu gelir. Ancak bir bardak su değil de koca bir göl olursa gönlümüz, o acıdan, ıstırabdan bize ne değer?

Üzülecek bir şeyler ile karşılaştığımda bu hikayeyi düşünürüm hep. Neden hayatın bize sundukları karşısında gönlümüzü bir bardak su gibi görürüz ki? Belki tuzun dökülmesini engelleyemeyiz ama bardaktaki ya da göldeki su olmak bizim elimizde değil mi?

Kaderin iki türlü olduğuna inananlardanım. Birisi kendi yazabildiğimiz, kendimizin şekillendirdiği bir kader diğeri de Yaratıcımızın bizim için yazdığı bir kader. İkincisini siz de taktir edersiniz ki biz belirlemiyoruz. Yaratıcımız belirliyor ve biz ona tüm samimiyetimiz ile inanıyor ve yaşıyoruz. Nerede, hangi ailenin çocuğu olacağımız, kiminle evleneceğimiz ya da nerede öleceğimiz gibi bizim irademiz dışında gelişen olaylar Yaratıcının taktirindedir. Ancak geleceğimizi şekillendirmek ise bizim ellerimizde. Doktor olmayı ya da bir yazar olmayı biz seçmişizdir. Nerede, kiminle gezeceğimizi biz seçmişizdir. İşte bu sebeple yaşadığımızdan fazla gam, kasevet duymamak gerekir.

gençlik geldi geçti bir günlük süstü,
nefsim doyamamaktan dünyaya küstü…

Biz edebiyat teorisi dersinde bir yazma tekniği görmüştük. Tam olarak adını hatırlayamıyorum şu an. Hattâ Peyami Safa, Yalnızız romanında bunu sık sık kullanmıştı. Tamam hatırladım şimdi, “bilinç akışı tekniği”. Bu teknik ile yazar aklın a o an gelen her şeyi kâğıda geçiriyor. Sonradan düzeltme ihtiyacı falan da hissetmiyor. Genelde romanda karakter iç hesaplaşmaları bu şekilde yaşıyor. Yalnızız romanında da romanın esas karakterlerinden birisi olan ve romanda sık sık iç hesaplaşma yaşayan Meral’in konuşmalarında da bu taktiği kullanmış Safa. Eğer romanı pür dikkat okuyorsanız ve gerçekten hissediyorsanız, yazarın bu taktiği kullandığını hissedebiliyorsunuz. Zira roman karakteri sizinle konuşur gibi oluyor. Evet, uzunca bir edebiyat dersinin ardından kendime geçeyim yine. Zira bencilce de olsa burası benim günlüğüm değil mi?

Ben yazı yazarken sanırım bu taktiği kullanmayı seviyorum. Cümlelerimi düzeltmeyi, anlatım bozukluklarını ve hattâ imlâ hatalarını dahi düzeltmeyi pek sevmiyorum. Çünkü yazdığım yazıdan bir şeyleri kötü diye sonradan çıkarmak istemiyorum. Samimiyetimi azalttığını düşünüyorum. Belki de bu yüzden hiç öykü yazmaya çalışmadım. Ya da yazmaya çalıştığımd bu öykü bir ya da en fazla iki paragrafın üzerine çıkamadı. Ancak bir edebiyatçı olarak ve yazar olmayı hayal eden birisi olarak bir öykü yazamamanın ıstırabını da yer yer duymuyor değilim. Neyse, ben de şimdilik içimdekileri yarı öykü, yarı deneme ve yarı hatırat türünden destek alarak anlatırım, ne yapayım.

Son günlerde büyüdüğümü hissediyorum. İçinizden belki eşek kadar oldun, daha ne büyümesi gibi düşünceler geçirenler olabilir, hak veriyorum. Ancak insan bazen bazı durumlarda büyüdüğünü gerçekten hissedebiliyor.

Büyümeyi anlamanın nasıl bir duygu olduğunu anlatmayacağım size. Zira bunu yaşamadan da anlamayacağınızı düşünüyorum. İnsan büyürken yalnız olduğunu hisseder. Kalabalıklar içerisinde yalnız. Aile içerisinde yalnız, arkadaş yanında yalnız. Bazen aynaya baktığı zaman dahi yalnız hisseder kendini. Karşılaştığı sorunlar, yaşadığı zorluklar onu büyümeye sevk etmiştir. Yaşının üzerindeki bir insanın kaldırabileceği sıkıntılarla hem de bir anda karşılaştığı zaman insan büyüdüğünü hissediyor. Hani bu rüyanızda birisi ağzınızı kapatır ama siz çığlık atarsınız. Hemen önünüzde anneniz ya da babanız durur, ama siz attığınız o çığlıkla sesinizi duyuramazsınız ya. Belki o duygulardan bir tanesidir büyümek. Çığlık atmak istersiniz, ancak atamazsınız. Bunun tezatını en iyi yaşayan dostlardan birisi sanırım Suskun‘dur. Her yazımda ona atıfta bulunmayı alışkanlık haline getirdim belki ancak onun yazılarını okuduğum zaman bağırmak isteyen ancak bağıramayan birisi olduğunu hissediyorum. Belki de ondan Vaveyla‘dır sitesinin adı değil mi ?

İnsan kalabalıklar içinde bir başına kaldığı zaman hayal ettiğini yaşamak istiyor. Bir dağ köyünde olmak, sabah uyandığında o oksijeni ciğerlerinin en ücra köşesine kadar çekmek istiyor. Sonra spor kıyafetlerini giyip koşu yolunda biraz koşmak, sonra eve gelip güzelce bir banyo yapıp şöyle tereyeğ-bal eşliğinde kahvaltı yapmak istiyor. Hem de o tahtadan evin, tahtadan balkonunda. Yanına da güzel bir bardak çay… Belki duygusal birisi olduğumdan yaşıtlarım gibi Antalya, ya da Bodrum gibi cıvıl cıvıl yerlerde tatil yapma özlemi duymuyorum hiç. Benim gezdiğim yerlerde, benim soluduğum yerlerde yapay hayatlar olmamalı. Her şey, ama her şey en safından olmalı. İnsanların size hizmetleri cebinizde para ile sınırlı kalmamalı. Belki insanlardan bu derece soğuduğumdan, onlara kolay kolay güvenemememden böyle konuşuyor olabilirim, ancak ne fark eder ki. Bu sonucu değiştirmiyor değil mi ?

Bazen artık büyümenin, duygusal değil güçlü olmanın zamanı geldi diye düşünüyorum. Ne olursa olsun üzücü şeyler karşısında güçlü olmalı ve “umursamamalısın” diyorum kendi kendime. Çoğu zaman da bunu başarıyorum. Ancak an geliyor ki ufak bir şey bile beni yerle bir etmeye yetiyor. Hemen o güçlü adam modundan çıkıp bir acizlik dönemi başlıyor. İnsan aciz olduğunda sokakta maç yapan çocuğun gözünde dahi o yardımı istiyor değil mi? İnsan acizken çöp kovasından yemek toplayan kedilere dahi bakıp ağlayabiliyor. Ya da insan acizken daha bir duyarlı oluyor. Daha bir etrafına bakıp algılıyor her şeyi…

Uzunca bir iç dökme merasimi geçirdik doğrusu değil mi? Bazen bu kadar karışık ve bu kadar her şeyi yazmayım diyorum kendi kendime. Açayım başka bir günlük, adım sanım bilinmesin, yazayım orada her şeyi diyorum. O zaman da yaptığım işe sadık kalmayacağımı düşünüyorum. Ne de olsa bu günlük ve ben de günlük tutuyorum değil mi? Adım, sanım belli. Hem diyorum madem yazar olmak istiyorum ve yazdıklarımın samimi olmasını istiyorum, herçekten hissettikleimi yazmak istiyorum, o zaman varsın kalbimden çıkıp, dilimden dökülen her şey kaydolsun bu günlükte…

Son olarak da sizlerle bir şarkıyı paylaşmak istiyorum. Podcast ya da buna benzer bir müzik dinletme eklentisi kuramadım henüz. Ancak adresi vereyim, siz indirin onu bir güzel dinleyin. Güzel bir keman taksimi diyelim. Beğeneceğinizden adım gibi eminim.

buyurun, buradan indirin

yalnız iki yoldaş uyanık,
biri ben, biri de serseri kaldırımlar…

Evet, başlıkta da bahsettiğim gibi anadilim‘i yenileme çalışmasına bugünden itibaren başlıyorum. Yenilenen sistemde 2 yıldır hayallerini kurduğum birçok özellik olacak. Bu özellikler ile gerek Türk dili üzerine araştırma yapanların ve gerekse de Türkçe gönüllülerinin bu sitede üzerinde uzunca bir süre vakit geçirmelerini sağlayacağım. Kafamdaki sistemi burada yazmanın pek doğru olacağını düşünmüyorum. Maalesef bizde proje üretmekten yoksun insanlar başkalarının projelerini hayata geçirip bu projeler üzerinden haksız rant sağlamaktadır. İşte bu üzücü sebeple ben projenin detaylarını burada sizlere aktarmayacağım. Yalnız şu kadarını söylemeliyim ki, siteye giren kişi kolay kolay siteden çıkamayacak.

Anadilim‘i yenileme çalışmalarımda bana destek olmak isteyen birçok farklı nitelikte destekçiye ihtiyacım olacaktır. Site yöneticilerini arka plânda tutuyorum şu anda. Daha evvel de bana e-posta ile ulaşan birçok yönetici adayı mevcut. Onların isimleri ve e-postaları hâlen bende kayıtlı. Site yapım aşaması bittiğinde hepsine tek tek ulaşacak ve gerekli bölümlere yetkilerini vereceğim. Onlarla birlikte hareket edeceğim. Ancak bu yeni yöneticilerin alınmayacağı anlamına gelmesin lütfen. anadilim.org ‘da yönetici olmak isteyen herkese kapımız açıktır. Zira bu bir gönüllü projesidir ve sadece Türk dili için hizmet vermektedir.

Yenileme çalışmasında en büyük sıkıntımız görsel tasarım konusundadır. Bizim için görsel bir tasarım hazırlayacak arkadaşlara ihtiyacımız var. Yaptıkları tasarımı Xhtml ve CSS kodlama diline aktarmaları da tercih ettiğimiz bir husustur. Ancak Xhtml bilgisi yok ise yaptığı tasarım çalışmasının psd’sini bizlere yollayabilir ve biz başka gönüllü arkadaşların yardımı ile bu tasarımı Xhtml’ye aktarabiliriz. Neticede bu bir ekip işi. Sitenin php kodlama kısmı ise ben ve Melih tarafından yapılacaktır. Bu konuda bir sıkıntımız yok çok şükür.

Şimdilik söylemek istediklerim bu kadar. Bizlere destek olmak isteyen herkesten bilgi@anadilim.org adresine e-posta göndermelerini bekliyoruz.  Ya da şu sayfadaki iletişim formu vasıtası ile bizlere ulaşabilirler. Ancak önceliğim e-posta yollamaları yönündedir.

Orhun Abideleri

Lise yıllarında Türkçe dersinde hocalarımızın bize üzerine basa basa öğrettikleri Orhun Abideleri bildiğiniz gibi Türk Dilinin bilinen ilk yazılı kaynaklarıdır. Efendim, Türkler daha evvel de konuşuyorlardı, birbirleri ile sohbet ediyorlardı ancak bunu ilk defa Orhun Abideleri ile yazı haline getirdiler. İşte bu abideler/yazıtlar/kitabeler Türk Dilinin bilinen ilk yazılı kaynaklarıdır.

Aslında Orhun Abideleri kavramı zihnimizde lise yıllarından beri var olan bir kavramdır. Peki Orhun Abideleri kavramı ile ne anlatılmak istenmektedir?

Eski Türkler yaptıkları işleri ve kendinden evvelki hakanın ya da büyüğünün yaptığı işleri bir taşa yazarlar. Bu taşlara bengü taşlar denir. Bengü, sonu olmayan, ebedî anlamındadır. Türklerde Köktürklerin ikinci döneminden kalma 10 kadar bengü taşı vardır. Bunlar; Çoyr, Hoytu Tamir, Ongin, Köl İç Çor, Altun Tamgan Tarkan, Tonyukuk, Kül Tigin, Bilge Kağan, İhe Nûr, Hangiday.

Bu yukarıda adını verdiğim bengü taşlar Orta Asya’nın çeşitli bölgelerinde dikilmişlerdir. İşte bunlardan Orhun Abideleri diye adlandırdığımız 3 bengü taşı, yani Tonyukuk, Kül Tigin ve Bilge Kağan taşları Orhun Irmağı kenarında bulunduğu için bunlara umumiyetle Orhun Abideleri denmektedir.

Şimdi gelelim bu 3 bengü taşını kimin, ne zaman diktiklerine. Tonyukuk Bengü taşı 725-726 yıllarında dikilmiştir. Bu bengü taşı bizzat Tonyukuk tarafından dikilmiştir. Bu taşta Türk milletinin Çin esaretinden nasıl kurtulduğunu, Köktürklerin diğer Türk boyları ile nasıl bir mücadeleye girdiklerini Tonyukuk etrafında gelişen hadiselerden yola çıkarak anlatır.

Kül Tigin bengü taşı, 732 yılında kardeşi Bilge Kağan tarafından dikilmiştir. Kül Tigin ve Bilge Kağan İlteriş Kağan’ın oğludur. İşte bu yazıt Türk dilinin daha o dönemde fevkalade bir dil olduğunun göstergesidir. Son olarak Bilge Kağan bengü taşının ne zaman dikildiğini söyleyip bu eserlerdeki dil özelliklerini ve üslup özelliklerini size aktaracağım. Bilge Kağan bengü taşı ise 735 yılında oğlu Tenri Kağan tarafından diktirilmiştir. Bu anıtın büyük bölümü Kül Tigin anıtındaki yazılar ile aynıdır.

Türk yazı dilini 8. yüzyılda yazıldığı bilinen Orhun Abideleri ile başlatmak aslına bakarsanız bir gaflet örneğidir. Zira Orhun Abidelerindeki gibi bir dilin oluşabilmesi için yaklaşık 5-10 asır gibi bir sürenin geçmiş olması gerekmektedir. Bu da Türk yazı dilini asgari milata kadar götürür. Orhun Abidelerinde bir dil artık oluşumunu tamamlamış ve edebiyat yapılabilecek bir erginliğe ulaşmıştır. Söz dizimi ve kelime dağarcığı oturmuştur. Bu da yine değindiğim gibi kolay bir şey değildir.

Bu saydığım Orhun Abidelerinden Kül Tigin bengü taşı benim gönlümde ayrı bir yer tutmaktadır. Diğer taşlara oranla bu taşta büyük bir edebiyat yapılmıştır. Bunu Bilge Kağan’ın kendi sözleri ile size satır altı tercüme ile aktaracağım. Az evvel söylediğim gibi bu taşı Kül Tigin ölünce kardeşi Bilge Kağan diktirmiş ve metni bizzat kendisi yazdırmıştır. Kendi gönlünden geçenleri yazdırmıştır.

İnim Köl Tigin kergek boltı.
Kardeşim Köl Tigin şahin olup uçtu (vefaat etti).

Özüm sakıntım.
Ben düşünceye daldım.

Körür közüm körmez teg,
Görür gözüm görmez gibi,

Bilir biligim bilmez teg boltı.
Bilir aklım bilmez gibi oldu (delirecek gibi oldum).

Özüm sakıntım.
Ben düşünceye daldım.

Öd Tenri yaşar;
Zamanı (ebedî olarak) Tanrı yaşar;

Kişi oglı kop ölgeli törümiş
İnsanoğlu hep ölmek için yaratılmış

Ança sakıntım.
Böyle düşündüm.

Közde yaş kelser tıda.
Gözden yaş gelse önleyerek,

Könülde sıgıt kelser yanturu sakıntım.
Gönülden feryat gelse bastırarak düşünceye daldım.

Katıgdı sakıntım.
İyice düşündüm.

İki şad ulayu iniygünüm,
İki şad ve kardeşlerimin,

Oglanım, beglerim, bodunum,
Oğullarım, beylerim ve milletimin,

Közi kaşı yablak boltaçı tip sakındım.
Gözü kaşı perişan olacak diye düşündüm.

Şimdi siz söyleyin, böylesine fevkalade bir dilin oluşması kolay mıdır?

Yeni arayüzü yapma fikri epey bir süre evvel oluştu bende. Eski arayüz ile oynarken artık sıkıldığımı ve değişiklik yapmak istediğimi fark ettim. Önceki arayüz  grafik tabanlı bir arayüz olmadığı için üzerine işlediğim grafikler epey sırıtıyordu. Ben burada fazlayım ağabey, diyordu adeta. Ben de bir iki hafta gibi bir süre acaba ne yapayım diye düşünürken sağ olsun Cafer, bana bir arayüz tasarladı ve psd’sini verdi. Ben de daha evvel hiç psd’den Wordpress‘e aktarım yapmadığım için epeyce zorlanacağımı biliyordum ve kolları sıvadım, çalışmalara başladım. Bu çalışmalara başlamadan evvel sağ olsun Erhan, Hüseyin ve Eburhan‘dan birkaç tavsiye aldım, sordum soruşturdum. Bu psd’yi birkaç farklı temaya oturtmaya çalıştım ancak üst menüler beni deli etti ve bir türlü beceremedim. Ben de madem tema siteye uymuyor, siteyi temaya uydurayım dedim ve başladım benim psd’ye göre bir tema aramaya. Nihayetinde times ricer‘den evvel kullandığım ve Eches.Net tarafından yapılan O2 arayüzünü temel alarak yeni temamı oluşturdum. Bir hafta gibi bir sürede epey bir geliştirdim, bir yandan da CSS öğrendim durdum.

Nihayet bu uzun çalışmalar neticesinde şu anki temama kavuştum. Ancak temada birçok eksiklik var. Onlara da değineceğim. Bu temayı yaparken söylemeliyim ki en çok zorlandığım şey şu yazı tipi oldu. Bu temanın mevcut yazı tipi biraz ufak kalıyordu. Bir de times ricer‘den dolayı büyük yazı karakterlerine alışkın olduğum için, küçük yazı tipleri gözüme pek kötü geldi. Neyse K2 arayüzünün yazı tipi hoşuma gidiyordu ancak o da ufaktı. Allem ettim, kallem ettim sonunda bu yazı tipinde karar kıldım. Şu an bile hatırlamıyorum hangi yazı tipinde olduğunu, ancak okuyucular eğer “değiştir, değiştir, değiştir” nidaları ile beynimin etciklerini kemirirse neden değiştirmeyim değil mi?

Temanın yorum kısmı şu an için beni pek tatmin etmiyor. Gravatar özelliği ekleyeceğim. Bir de yorumlara sıra numarası vereceğim ama beceremedim. CSS‘den dolayı olmadı, adım gibi biliyorum. İlk işlerim bu bölümler ile uğraşmak olacak, emin olabilirsiniz.

Siz de fark etmişsinizdir, henüz bir arama kutucuğu yok. Cafer‘in yaptığı arayüzde arama kutusu şu yukarıdaki rss ve rss nedir simgelerinin hemen üzerinde. Ancak biraz görsel olduğu için tam oturtamadım oraya. Bunu da mutlaka yapacağım, meret deli ediyor beni.

Son günlerin en gözde özelliği olan, hani şu milletin web 2.0 yok 3.0 falan dedikleri şey olan Twitter‘ı ben de kullanmaya karar verdim. Malûm times ricer‘i kullanırken “mini post” eklentisi kullanıyordum ve yazdığım ufak şeyleri oradan paylaşıyordum. Şimdilik Twitter kullanmaya karar verdim bunun yerine, ileride ne kullanırım pek bilmiyorum. Şimdilik yeteceğini düşünüyorum.

Resimli bağlantı kutularının güzel olduğunu düşünüyorum, ancak pek kimseye bağlantı vermediğim için ihtiyaç duymuyorum şu an. Ancak ileride belki o da olacaktır.

Söylemeyi unuttum, birçok sabit sayfa hazırlamam gerekiyor. Mesela reklâm sayfası. Kısmetse biraz para kazanalım değil mi? Bir de “rss nedir” sayfası, “projeler” sayfası falan yapmam gerekiyor. Yani anlayacağınız üzre biraz değişiklik istiyorum hayatımda ya hu. Çok şey mi istiyorum?

Podcast tarzı bir şeyler kurup yazılarımı şarkılarla süslemek istiyorum. Ha bir de abimin fotoğraf makinesini kaçırabildiğim zamanlarda da biraz fotoğraf çekip, yazılarımı kendi çektiğim fotoğraflarla süslemek istiyorum. Bu konuda Evren‘i tek geçerim, gerçekten başarılı işler çıkarıyor. Kıskanmıyor değilim onu. Başarılı birisi, bir edebiyatçı diye söylemiyorum, inanın.

Ha bir de, naçizane daha evvel güzel şiir okuduğum söylenirdi. Okulda birkaç şiir dinletisinde görev almıştım. Elhamdülillah hepsini de başarı ile yerine getirdim. Şimdi, eğer kendime uygun bir program bulabilirsem, hani şu mikrofona bir şeyler söylerken, patlayan sesler çıkarmayan, hışırtılar çıkarmayan bir program, işte o zaman güzel fonlarla güzel şiirler okuyacağım inşallah. Okuyacağım ilk şiir de Necip üstadımın “Kaldırımlar” şiir olacak, emin olun. Pek bir güzel geliyor bu ara kulağıma o şiir.

Yazacak o kadar çok şeyim var ki, inanın şimdi bunları böyle bir yazıda harcamak istemiyorum. Nasıl olsa yazacak çok vaktimiz olacak.

Bir şeyi öğrendim şu geçtiğimiz ay içerisinde. İnsan ne olursa olsun yaşamda kendisini dinç tutan o elektriği görmeli. Rabbimizin bizler için verdiğini görmeli ve her şeyi kendi lehine çevirmeli. Ne demişler: “Bizi öldürmeyen şey bizi güçlendirir.” değil mi? Yaradan yarattığı ile beraber, bunu hiç unutmayalım.

Son olarak da bizim gönül adamı Suskun‘un aktardığı ve Güher‘in günlüğünde paylaştığı şu güzel kıssayı okumanızı istiyorum. Ne hissedeceğinizi merak ediyorum doğrusu.

Hz. Aişe, Peygamberimizle (a.s.m.) yeni evlenmişti. Eşinin kendisini sevip sevmediğini; ne kadar ve nasıl sevdiğini merak etmekteydi. Hz. Aişe bu düşüncesini Peygamberimizle (a.s.m.) konuşmadan edemedi. “Ey Allah’ın Resulü, beni seviyor musun? “Peygamberimiz: Evet, ya Aişe, tabi seviyorum! dedi.” Hz. Aişe nasıl sevdiğini de merak ediyordu? Hemen sordu. “Beni nasıl seviyorsun?” Peygamberimiz sevgi şeklini tanımladı sevgili eşine: “Kördüğüm gibi“. Alacağı cevap onu çok mutlu ettiği için, Hz. Aişe validemiz Peygamberimize sık sık sorardı: “Ey Allah’ın Resulü, kördüğüm ne alemde?” Peygamberimiz, Hz. Aişe validemizi memnun eden cevabı verirdi her defasında: “ilk günkü gibi…“

Yaratıcımız, hepimizi sevdiğimize bir kördüğüm gibi bağlasın, onu da bize…

Selametle.

Filmde benim kestirebildiğim iki ana unsur var. Bu iki ana unsurun birbiri ile bağlantılı olduğunda insan hayatı için ne kadar tehlikeli olabileceği gösterilmek istenmiş. Bunlardan birisi “tutku” diğeri ise “bağımlılık”. Tutku kavramını az çok herkes tahmin edecektir. Ancak “bağımlılık” soyut anlamda düşündüğümüz bağımlılık değil, bir madde bağımlılığıdır. Yani uyuşturucu, hap gibi. Bu filmde de hap bağımlısı olan 4 kişinin tutkusu işlenmiştir. Filmdeki karakterlerden birisi genç oğlanın annesidir. Yaşlı bir kadındır ve yalnız yaşamaktadır. Kadının “tutku”su televizyonda yayınlanan bir yarışma programına katılmaktır. Bir gün kendisini işletmek isteyenler ona bir zarf içerisinde yarışmaya katılmak için form gönderirler. Kadın o anda eski ve en sevdiği bir elbiseyi üzerine giyer ve elbisenin olmadığını görür. İşte o anda zayıflaması gerektiğini düşünür. Birkaç arkadaşının tavsiyesi ile zayıflama ilacı almaya karar verir. Ve işte kadının bu bağımlılık yapan ilaçlardan alması ile hayatı kararmaya başlar.

Filmin ikinci karakteri üstteki paragrafta bahsettiğim kadının oğludur. Onun tutkusu da kız arkadaşı ile evlenmektir. Eroin kullanan genç eroin işine girer. İşleri bir süre iyi giderken yaşadığı bazı olaylardan dolayı batar ve onun da hayatı kararmaya başlar.

Filmin üçüncü karakteri üst paragrafta bahsettiğim gencin kız arkadaşıdır. Onun da hayali sevgilisi ile evlenmektir. Ancak o da eroin bağımlısı olduğu için ve kolay kolay eroin bulamadığı için yanlış yollarla eroin aramaya başlar ve onun hayatı da bu şekilde kararır.

Son karakter ise bu gençlerin zenci arkadaşlarıdır. Onun da arkadaşlarından pek bir farkı yoktur. O da sık sık annesini özlemesi ile dikkat çeker.

Filmin güzel bir özelliği, aynı kaderi yaşayan dört karakteri farklı farklı işlemiş olmasıdır. Ve hedeflerine uyuşturulmuş bir şekilde bağlanan bu dört kişinin saplantılarının ne kadar acı bir sonla işlendiğini göstermektedir.

Filmde dikkatimi çeken bir diğer şey ise filmin sonunda tüm karakterlerin aynı duruşu paylaşmalarıdır. Yani dört karakter de yatağa uzanmışlardır ve dizlerini göbeklerine çekerler, kafalarını da kollarının arasına alırlar. Tıpkı anne karnındaki bebeğin duruşu gibidir. Bu duruşu bir romanın sonunda bir yazar işlemişti. Bunu tam hatırlayamıyorum şu an. Ancak bu duruşun güvenilecek birisine duyulan ihtiyaçtan olduğunu hatırlıyorum.

Bu filmi bu kadar açık seçik anlatmamın nedeni aslında kurgusunun basit olmasıdır. İzlerken size de basit gelecektir. Ancak yaşanan olaylar ve çıkarılan sonuçlar hiç de sandığımız gibi basit değildir.

Ayrıca filmin müziği de çok güzel. Hani şu soundtrack dedikleri şey.

Bugünkü akşam yürüyüşümde insanın neden yazmaktan hoşlandığını, yazan için yazmanın ne demek olduğunu düşündüm. Sonra Can Dündar‘ın bir yazısından bir parça geldi aklıma;

Okumayı öğrendim.
Kendime yazıyı öğrettim sonra…
Ve bir süre sonra yazı, kendimi öğretti
bana…

Sonrası ise malûm, arka arkaya, hiçbirinin notunu alamayacağım, yazamayacağım ama düşünce dünyam için bilumum faydalı fikirler geldi aklıma. Acaba insan yazarken gerçekten kendini mi öğreniyordu? Yazmak ne ifade ediyordu insan için? Yoksa yazmak Dostoyevski‘nin hissettiği gibi bir “catharsis” miydi?

Her yazımda olduğu gibi kendimden hareketle cevaplar bulmaya çalıştım bu sorulara. Aslında insanın en iyi tanıdığı şey kendisidir. Ancak bir türlü kendini anlamak istemez. Sınırlarının, yapacaklarının farkında değildir insan. Kendini bir kalıba sokar ve o kalıbın içerisinde yaşar. Özeleştiri yapamaz ve haliyle de gelişemez. Hareketlerinin değerlendirmesini yapmaz ve bundan dolayı da yanlış dahi yapsa o ona doğru gelecektir. İnsan kendini tanıdığında, kendini tanımladığında mutlak doğruya her zaman ulaşacaktır. Her insan için bir doğru yaratmışsa yaratıcı, işte kendini tanıyan insan o doğruya ulaşacaktır.

Yazı yazmanın kendimi tanıma konusunda bana yardımcı olduğunu düşünüyorum. Belki siz yazdığım yazılarda ne gibi bir ruh halinde olduğumu tam kestiremiyorsunuz ancak ben beş ay önce yazdıklarımı dahi okurken o an neler hissederek yazdığımı anlayabiliyorum. Tıpkı bir şiirin en çok şairine anlamlı gelmesi gibi. Yazarken düşünüyorum ve ufkum gelişiyor. Yazdığım olaya birkaç farklı pencereden bakabilmeyi öğreniyorum. Yazdığım şeye eleştirel bir gözle bakabilmeyi öğreniyorum. Şüphesiz kendimi sınırlamadan yani geldiği gibi yazarken hissedip de söyleyemediğim, hattâ tanımlayamadığım şeyleri dahi yazabiliyorum. Kelimeler kifayetsiz kalmıyor. Özellikle de durmadan yazdığım yazılarda. Anlatım bozukluğu yapıyorum, imlâ hataları yapıyorum ancak gerçekten hissettiğimi yazıyorum. En içten yazılar, en çok hissedilen yazılar da zaten böyle yazılmıyor mu? Kaçınız Peyami Safa‘dan “Yalnızız”ı okurken o karakterlerin iç hesaplaşmalarında bulduğunuz samimiyeti, başka kitapların sayfalarında bulamıyor?

Yazmak kendini öğrenmekten başka bir de “catharsis”tir benim için. Catharsis aslında psikoloji alanına ait bir terimdir. Ancak edebiyatta da mühim bir yeri vardır. Catharsis arınma demektir. Yazarken dertlerinden, hastalıklarından arınma, boşalmadır. Dünyanın en ünlü yazarlarından Dostoyevski, sara hastasıdır. Şüphesiz ona göre yazdıkları onun arınmasını sağlamıştır. Rahatlatmıştır kendisini. Kaçımız bir yazı yazdıktan sonra rahatlamayız ki? Bir kâğıdı kalemi olmayanın her zaman bir psikoloğa ihtiyacı vardır bence. Kâğıt ve kalem bizim en iyi dostumuz olmalıdır. Günlüklerimiz yani. İçimizden ne geçiyorsa yazmalıyız. Arınmalıyız.

Son olarak da, bugüne kadar hiç günlük tutmadım ben. Öyle beyaz sayfaları açıp da yazı yazmadım. Yazma girişimim olmadı değil, oldu. Ancak hep başarısızlıkla sonuçlandı. Kısmet beyaz sayfalara değil ama beyaz ekranlara yazmakmış desenize.

Mevsim rüzgarları ne zaman eserse
O zaman hatırlarım
Çocukluk rüyalarım, şeytan uçurtmalarım

Öper beni annem yanaklarımdan
Güzel bir rüyada
Sanki sevdiklerim hayattalarken hala

Akşama doğru azalırsa yağmur
Kız kulesi ve adalar
Ah burda olsan
Çok güzel hala İstanbul’da sonbahar

Her zaman kolay değil sevmeden sevişmek
Tanımak bir vücudu
Yavaşça öğrenmek, alışmak ve kaybetmek

İstanbul bugün yorgun, üzgün ve yaşlanmış
Biraz kilo almış
Ağlamış yine, rimelleri akıyor

Sanırım İstanbul’da yaşamadan İstanbul’u hissettirecek en güzel şarkılardan bir tanesidir. Ya da İstanbul’da olmadan bir İstanbullunun duygularını hissettirecek bir şarkı. Her dinlediğimde mest oluyorum. Hele bir de ruh hâlim o parçayı dinlemeye yatkınsa.

Hani böyle hamağa uzanırsınız, gözlerinizi kapatırsınız ve sadece sessizliğin sesini dinlersiniz ya, işte tam o anda bir şarkı çalar ve sizi oradan alır bir yerlere götürür… Belki şu an hamakta değil, koltuğumdayım, etrafımda inanılmaz gürültü var. Ancak o hamaktakinin ne hissettiğini anlayabiliyorum şu an…

Sadece şarkıyı düşünün, ama sadece şarkıyı…

Bozok Kelimesinin Kökeni Nedir?

Şüphesiz “bozok” kelimesinin nereden geldiğini her Türk az çok bilecektir. “Bozoklar” Oğuzların ana iki kolundan bir tanesidir. Diğer kolu ise üçoklardır. Oğuz boylarının tarihi şeması:

“Bozok” kelimesinin etimolojik kökenine gelirsek; “boz” ve “ok” kelimelerinin birleşmesinden meydana geldiğini düşünebiliriz. “boz” kelimesi, TDK‘nin sözlüğünde birkaç anlamıyla yer almaktadır. Benim en çok dikkatimi çeken anlamı ise, “açılmamış, sürülmemiş toprak” anlamıdır. Muhtemelen “bozok” koluna “Dış Oğuzlar” denmesinin nedeni de budur. Ayrıca Bozoklar, Oğuzların sağ koludur.

2008 ÖSS Kolay mıydı?

Vallahi, bunu birçok arkadaş aramış. Ancak ÖSS‘ye girmediğim için ve ÖSS düzeyini birkaç yaş geçtiğim için tam olarak yardımcı olamayacağım sana. Ancak şu sayfada, ÖSS hakkında yapılmış 200′e yakın yorum var. Oradan incelediğim kadarıyla bu seneki ÖSS zordu. Yani puanlar düşebilir, ayı çıkabilir.

BBG Kaan’ın Sitesi

Yıllar önce televizyon kanallarında izlenme rekorları kıran ve bize de akşamları başka program izletmeyen gözetleme, dikizleme, evlendirme, eşini seç çoluk çocuğa karış gibi saçma programların başını çeken BBG yani Biri Bizi Gözetliyor programının yakışıklı ve dansçı genciydi BBG Kaan. Aradan yıllar geçmesine rağmen hâlâ adının unutulmaması ne güzel değil mi? Ama o Kaan ben değilim yanlış anlamayın.

Güzel Bir Söz

Tam olarak arkadaşın neyi kastettiğini anlamadım. Sanırım kız arkadaşına falan cep telefonundan kısa mesaj yollayacak ve yazmak için bir şeyler arıyor. Zamanında arkadaşlarım benim şiirlerimden çalar kız arkadaşlarına yollarlardı. O zamanlar cep telefonunun ilk çıktığı zamanlardı. Ama benden sana tavsiye bak şu güzelve klasik dörtlüğü yolla. Her kız sana tav olacaktır. Tabiî okuma bilmiyorsa.

Seviyorum ama kimi
En tatlı birisini
Nasıl anlatayım sana
İlk harflerine baksana

2008 kpss soru ve cevapları “kaan fakılı” kpss yorumları

Bu kadar fanatiğimin olduğunu gerçekten bilmiyordum. Hem de bu şekilde arayıp gelenlerin sayısı az değil. Benim KPSS hakkındaki yorumlarımı gerçekten önemseyen arkadaşlar varmış. Ne diyelim, şu sayfadaki KPSS yorumlarının arasında benim de 2008 KPSS ile ilgili naçizane yorumlarım var.

2008 öss çok zordu

Bu arkadaş da sanırım içini dökmek isteyenlerden bir tanesi. Ya da şu 2008 ÖSS yazıma küfür yazan arkadaşlardan bir tanesi. Hani ÖSYM‘ye küfredenlerden. Ama gerçekten arkadaşlar ÖSS bu sene zormuş. Allah hepinizin yardımcısı olsun. Ciddi çalışma ile yapılmayacak bir sınav değil. Çünkü gerçekten üniversiteyi bitirince sınavın ve sınavların ne demek olduğunu anlıyorsunuz. Hayatınızın tek gerçeği ÖSS değil.

blog yazarlığı nedir

Son günlerde bizim birilerine gırtlak patlatarak anlatmaya çalıştığımız şey işte tam da buydu. İnsanlar “blog” kelimesinin ve “blog yazarlığı” ifadesinin ne demek olduğunu bilmiyorlar. Yeni duyan birisi için “blog” kelimesi bir şey ifade etmiyor. Çağrışım yapmıyor. Bu nedenle bu kelime henüz yaygınlaşmamışken bu kelimenin yerine Türkçe bir kelime türetmek ve onu kullanmak bu anlam karmaşasını giderecektir.

Şimdilik bu kadar aranan kelimeye yer veriyorum. Malûm yazı uzun olursa pek kimse okumaz. Ancak ara ara bu şekilde aramalara yer vermek istiyorum…

Google, önemli günlerde logo değiştirme işini çok ciddiye aldı ve güzel işler çıkarmaya başladı. En son birkaç gün evvel logosunu “Kırkpınar”a atıfta bulunarak yapan Google, bu sefer de Nasreddin Hoca‘yı logosuna aldı. Biliyorsunuz Türk tarihinin önemli isimleri sık sık UNESCO tarafından içinde bulunduğumuz yıllara adanıyor. Geçen sene yani 2007 yılı, Mevlânânın 800. doğum yıldönümü nedeniyle “Mevlânâ Yılı” ilân edilmişti. Kezâ bu sene de “Kaşgarlı Mahmud Yılı” ilan edildi. Sanırım bir yılı tek bir kişiye harcamak istemiyorlar ki, bir de Nasreddin Hoca yılı çıkarmışlar. Ancak ben bu konuda herhangi bir kaynağa rastlamadım. Google’ın logosunun alternatif yazısında ise “Uluslararası Nasreddin Hoca Festivali” yazıyor. Artık ne anlama geliyor bilemem.

Beni sevindiren bir diğer güzel şey ise Google‘ın hocanın adını doğru yazması. Birçok Türk bile Hocanın adını “Nasrettin Hoca” ile yazabiliyorken, Google, orijinaline sadık kalarak “Nasreddin Hoca” şeklinde yazmış, “Nasrettin Hoca” şeklinde değil. Ne diyelim eşeğe ters binen hoca, Google semâlarında şu an…

Nasreddin Hoca, Türk kültürünün vazgeçilmez simâlarından birisi. Kıvrak zekâsı ve nüktedân kişiliği ile sadece devrinin mühim kişilerinden değil, ölümünün üzerinden yüzyıllar geçmesine rağmen bizim de gönlümüzde taht kurmuş birisidir. Çocukluğumuz onun o kıvrak zekâsını ve güldürürken düşündüren hikâyelerini, fıkralarını dinleyerek geçmiştir.  Nasreddin Hocayı bizde, bizim zihnimizde var kılan belli başlı diyaloglar ve parçalar vardır:

• Parayı veren düdüğü çalar
• Kazan doğurdu
• Bindiği dalı kesmek
• Ama tavuk sizin eve gidiyor hoca
• Sen de haklısın hanım
• Göle maya çalan adam

ve dahası…

Son günlerde kendimi sinemaya adadığımı ve her güne bir film izleme projemi daha önce de söylemiştim. Balıkçının ağından bugün adını söylemekte ve yazmakta epey zorlandığım  “Schindler’s List” filmi çıktı. Genelde uzun ve siyah beyaz filmleri izlemeyi sevmem ama bu filmi seyretmekte sebat kıldım ve sonuna kadar dayandım.

Bir Steven Spielberg yapımı olan film 1993 yılında çekilmiş. Filmin konusu; 2. Dünya Savaşı sırasında Nazi askerlerinin Yahudiler’i, toplama kamplarında toplayıp katletmeleri ve Oskar Schindler adında bir Alman işadamının bu Yahudilerden bin kadarını kurtarması işlenmektedir.

Aslında filmin konusu sık sık rastladığımız ve Nazileri kötüleyen Amerikan yapımı filmlerin konusundan pek de farksız değil. Yaşanan aşağılanmalar, dövülmeler, küfredilmeler, acılar, yakılmalar, ölümler, silahlar gibi her şey klasik bir Nazi filmi. Ancak bu filmi diğer filmlerden ayıran en önemli özelliği bir Alman işadamının başarılı girişimleri ve insancıl duyguları ile binden fazla Yahudi’nin hayatta kalmasını sağlamasıdır. Tabiî onların hayatta kalmasını nasıl sağladığı ise bambaşka bir özellik.  Filmin asıl teması da bu zaten.

Filmin içeriğini detaylı anlatmayı pek istemiyorum. Sizin de benim gibi filmi görmeniz ve ondan tat almanızı istiyorum. Bu yüzden sadece filmi izlerken hissettiklerimi anlatsam yeterli olacaktır.

Filme önyargı ile başladığımı söyleyebilirim. Genellikle Nazi filmlerinde Naziler Yahudilere işkence yaparlar, onları gaz odalarına tıkarlar ve öldürürler. Daha sonra da fabrikalarda küllerini yakarlar. Yahudilerse dünyanın sanki en masum milleti gibi bu filmle birlikte kendilerini en masum millet ilân ederler. Filmin bana bir Yahudi sempatisi kazandırdığını söyleyemem. Hem de bunu kesinlikle inkâr edebilirim. Çünkü daha evvel izlediğim “Piyanist” ve “Hayat Güzeldir” gibi Nazi-Yahudi filmlerinde de aynı temayı işlemişlerdi ve ben aynı duyguları hissetmeme rağmen hiçbirisinde bir Yahudi sempatisi duymamıştım.

Filmi izlerken orada yaşayan Yahudilerin yerine kendinizi koymanızı istiyorum. Evet evet, sizden sadece bunu istiyorum. Orada ellerinden çocuğu alınan bir kadının siz olduğunu düşünmenizi istiyorum. Ya da sevgilinizden veya karınızdan kopartılıp farklı trenlerde ölüme götürüldüğünüzü düşünmenizi istiyorum. Sizi dezenfekte etmek için bir barakaya sokup, üzerinizi kilitleyip ve ışıkları da kapatıp su yerine size gaz verdiklerinizi düşünmenizi istiyorum. Ve o borulardan bir anda olsa gaz değil de su geldiğini gördüğünüzde suyun sizin hayatınızda ne kadar önemli bir nesne olduğunu düşünmenizi istiyorum. Trenlerde yolculuk yaparken trenin açık kalan penceresinden sarkan buz kütlesini kırıp ve bu kütleyi bir demir kapta eritip 15-20 kişi ile paylaştığınızı düşünmenizi istiyorum… Sadece bunları düşünün, bana hak vereceğinize eminim.

Film bittiğinde şöyle bir düşündüm de, acaba Türk toplumunun bir parçası değil de adı böylesine kanlı olaylarla tarihe geçen Alman toplumunun bir parçası olsaydım, Alman olduğum için bu kadar sevinebilecek miydim diye düşünüyorum. İyi ki Türk doğmuşum ve iyi ki Müslüman doğmuşum. Böylesi filmleri izlediğimde, Batı dünyasının kendi barbarlıklarını bizim üzerimize nasıl yıktıklarını bir kez daha anlıyorum. Kendi tarihinde 6 milyon Yahudi’yi sebepsiz yere katleden Nazileri unutan Almanların, bugün Osmanlının yaptığı tehciri nasıl Ermeni Soykırımı var diye bangır bangır bağırdıklarına şaşıyorum. Bazı şeyleri düşünmeyi havsalam almıyor. Düşünemiyorum. Sorgulayamıyorum. Yorum yapamıyorum.

Sanırım siz de bu filmi izlediğinizde benimle aynı duyguları paylaşmış olacaksınız. Ve saat kaç olursa olsun (şu an 05.30) bu filmi birilerine anlatma ihtiyacı duyacaksınız…

Not: Bu arada filmin konusu gerçek hayattan alınmıştır. Yani Oskar Schindler adlı birisi gerçekten vadır ve binden fazla Yahudi’nin hayatını kurtarmıştır.

• Fonoloji: Ses Bilgisi
• Etimoloji: Köken Bilgisi
• Morfoloji: Yapı Bilgisi
• Sentaks: Söz Dizimi
• Filoloji: Dil Bilim ama daha çok tarihi dil metinlerinin çözümü ve tahlili.
• Semantik: Anlam Bilgisi
• Leksikoloji: Sözlük Bilimi
• Stilistik: Üslûp Bilimi
• Onomastik: Ad Bilimi
• Fonem: Bilinçli olarak çıkarılan ve kelimelerde mânâ değişikliği yapabilen seslerdir. Mesela: “tok” ve “yok” kelimelerindeki “t” ve “y” sesleri birer fonemdir.
• Alefon: Örnek üzerinde belirtelim, “düğün” ve “dügün” kelimelerindeki “g” ve “ğ” sesleri alefondur. “bakmağa” ve “bakmaya” kelimelerindeki “ğ” ve “y” sesleri alefondur.
• Alamorf: Değişken şekillilik, yani varyant demektir. Mesela “-lık” ekinin birkaç farklı alamorfu vardır: -lık, -lik, -luk, -lük.
• Vokal: Sesli harf.
• Konsonant: Sessiz harf.

Sizin de kafanıza takılan dil bilim terimleri varsa doğru yere geldiniz. Siz sorun, ben bulayım.