Son günlerde zaman bolluğum yüzünden hiçbir şey yapamıyorum. Yapacaklarımı ya da yapabileceklerimi şöyle yazmaya kalksam belki de normal bir insanın boyunu misli misli aşar. Ama ben miskinlik edip hiçbirini yapmıyorum. Hoş hakkımı yemeyim şimdi. Yaptığım birçok şey de var aslında. En önemlisi, her zaman olduğu gibi ders çalışmak. Osmanlıca okumak vs.

Efendim, her sene malûmunuz ramazan ayında Kocatepe Camii’nde kitap fuarı olur ve Türkiye‘nin dört bir yanından -ki çoğunlukla İstanbul‘dan- yayınevleri gelir ve bu fuarda birer stand açarlar. Siz de bu standları gezer ve kitapçılardaki satış fiyatından ucuza denk getirdiğiniz kitapları alırsınız. Ben de son zamanlarda bu fuara gitmeyi çok istiyordum ama bazen işim çıktığından ve bazen de miskinlik yaptığımdan fırsat olmamıştı, bugüne kadar.

Öğlen uyanıp, rutin işlerimi halletikten sonra ve biraz da Osmanlıca çalıştıktan sonra üstümü giydim, en sevdiğim parfümümü sıktım ve çıktım dışarı. Havanın sıcaklığına aldırmıyordum ama güneş gözlüğümü evde unutmuş olmam gözlerimin bir anda yanmasına neden oldu. Hemen evi arayıp balkondan güneş gözlüğümü atmalarını istedim!

Kocatepe’nin bahçesine gittiğimde saat 16.00 civarıydı. Hemen vakit kaybetmeden öğle namazını kıldım ve biraz oyalanarak ikindiyi cemaatle kılmak istedim. Malûm sabah namazında ve ikindi namazında cemaatle namaz kılmak, diğer vakitlere göre daha sevaptır. Zira melekler size eşlik eder.

Namazı kıldıktan sonra hemen fuar kısmına geçtim ve sanırım biraz hayal kırıklığına uğradım. İçimde kitap kurcalama ve alma isteği yok gibiydi! Koca fuar alanını yirmi dakika gibi bir zamanda dolaştım, ama gözüme ilişen hiçbir kitap olmadı. Normalde böyle yerlere giderken kafamda plân yapar ve okumayacak olsam da şu kitabı ya da bu kitabı alayım derdim. Bu sefer de Halil Cibran‘ın “Derviş” kitabı vardı aklımın bir ucunda(sağ olsun arkadaşım tavsiye etmişti) ama bir kitapçıda adamın bütün kitapları vardı, Derviş hariç.

İkinci turumu atarken bir kitapçının rafında çok güzel bir kitap dikkatimi çekti ve sanırım zihnimde bir yerde almaya uzun süredir istekli olduğumdan hemen alıp kurcaladım ve başka bir kitapla birlikte aldım: Dr. Yusuf Macit‘in “İletişimde Model Olarak Hazreti Muhammed”.

Uzun zamandır kafamı kurcalıyor iletişim konusu. Acaba insanlarla iletişimimizde en çok nelere dikkat etmeliyiz, neleri yaparsak karşımızdakine derdimizi daha iyi anlatırız, ne şekilde davranırsak karşı tarafı incitmemiş oluruz. Bu soruların cevaplarını hep İslâmiyette arıyordum. Zira akıllı olan Müslüman’a her şey dinde vardı. Günlük yaşantıdan tutun da insanlar arasındaki iletişime kadar…

Aldığım diğer kitap ise Prof. Dr. Abdülhakim Yüce‘nin “Tesbihât” kitabıydı. Allah’ı isimleriyle anmak, ona selam yollamak gibi fikirler son günlerde beni biraz meşgul etmişti. Bir de onun ism-i azâmını gün içinde sürekli düşünmek. Bu kitabı o yüzden aldım, sanırım.

Çarşıyı biraz dolaştıktan sonra iki kitap daha aldım. İmam Gazali‘nin “Afâtu’l Lisan” yani “Dilimize nasıl Sahip Çıkabiliriz?” kitabı. Aslında “Türkçemize nasıl sahip çıkarız?” gibi bir çağrışımı var kitabın adının. Ama esası öyle değil. Genel olarak boş konuşmak, gıybet etmek, alay etmek gibi konulara değiniyor ve bunlardan sakınmamız için öneriler sunuyor.

Diğer kitap ise biraz daha hususî bir kitap. Şimdi ismini verip reklâm olmayayım. Ama yine iletişimle ilgili bir kitap. Davranışlarımıza şekil verdirecek bir kitap.

Son olarak da biraz gezdikten sonra uzun süredir aklımda olan “Mürşit” yazılımının indirimde olduğunu gördüm ve hemen alıverdim. Zira 150 cilt İslâmî kaynak içeren bir yazılım bu. Kur’an-ı Kerim‘in Arapçası ve Türkçe meali, hadis kaynakları, ilmihal, fıkıh, dua, tarih, namaz, elifba gibi bir sürü bölümü var. Ve bir nimet diyebilirim.

“Şimdi neden hiç roman almadın, Kaan?” diye soran olursa peşinen söyleyim: Evde okunmayı bekleyen onlarca roman var. Kafamda hepsini bir sıraya soktum ve onları bitirmeden almayacağım roman. Şu an Irvın Yalom‘un Nietzsche Ağladığında kitabını okuyorum.

Neyse efendim, oradan da beni iftara davet eden öğrencimin evine gittim. Kalabalık bekliyordum ama aile nüfusu özünde kalabalık değilmiş. Öğrencim, babası ve annesi ile oturduk. Önce yemeklerimizi yedik, sonra da çaylarımızı içtik. Ve sonra da meyveler… Derken saatin 23.00 olduğunu fark ettim. Bu sırada o kadar konuşmuşuz, sohbet etmişiz ki zamanın nasıl ilerlediğinin farkında değildim. Her şey çok güzeldi. Yemeklerden tutun da sohbete varana kadar. Son zamanlarda hiç bu kadar mutlu olduğumu anımsamıyorum.

Eve geldiğimde aldığım şehit haberleri de olmasaydı…

İnternete girdiğimde genelde haber sitelerine şöyle bir göz gezdiririm. Hoş haberlerin başlıklarını okumaktan öteye gittiğim pek söylenemez. Ancak başlıklarını okurum, güzel ülkemin sınırları içinde neler olmuş diye.

Bugün de böylesine sıradan bir günü yaşarken ve  haber sitelerini gezerken içimin birden  karardığını fark ettim: Açıyorsunuz bir sayfayı trafik kazası haberi. Ötekini açıyorsunuz bir şirket batmış onun haberi. Bir sayfa daha çeviriyorsunuz devletin üst kademesindeki sorunlar vs. vs.

Bu kadar olumsuz habere dayanamam ben ya hu! İnsan tatlı bir yaz sabahında gazeteyi eline alıp (bilgisayarı da olabilir), sayfaları gezmek ve havanın güzelliğine paralel güzel şeyler okumak istiyor. Ama maalesef biz gazeteyi bir açıyoruz on, on beş dakikada içimizin kararmasına yetiyor.

Yalvarırım bana güzel bir şeyler söyleyin. Bizim ülkemizde güneş ne zaman doğacak ya da insanlar ne zaman birbirlerini öldürmekten vazgeçecek? Paranın hükmü ne zaman yerle bir olacak. Ve ne zaman insanlar gerçekten gönlünden gelenleri yapacak?

Var mı cevaplamak isteyen?!..

İnsancıl yani Hümanist Kuram’ın öncülerinden olan Maslow genel hatlarıyla dünyaya gelen insanın hepsinin mükemmel olduğunu, her şeyden önce insan olduğu için değerli olduğunu söylüyor. Ve bununla birlikte insanın belli temel ihtiyaçları karşılanırsa kendini gerçekleştirebileceğinden bahsediyor. İşte bu ihtiyaçları piramit şeklinde bir hiyerarşi ile ifade ediyor. fizyolojik ihtiyaçlar, güvenlik, sevme-sevilme, saygı-statü ve en üst basamakta da “kendini gerçekleştirme” yer alıyor.

Efendim her şey güzel hoş ancak nedir bu kendini gerçekleştiren adam? Aslında sorunun cevabı çok basit. Bir insan için ne kadar olumlu söylenecek şey varsa, kendini gerçekleştirmiş bir birey için onlar söylenebilir. Nitekim bu adam, kendini çok seven, artılarını ve eksilerini çok iyi bilen, karşısındakini olduğu gibi kabul eden kişidir. Yalnız kalabilen, insanlara kolay uyum sağlayan, mizahi anlayışı kuvvetli birisidir. Az evvel de dediğim gibi kendini gerçekleştirmek için ise alt basamaklardaki ihtiyaçların giderilmesi gerekiyor.

Konuyu nereye bağlayacağımı eminim hepiniz merak ediyorsunuz. İsterseniz kestirmeden geleyim ve sonra her şeyi izah edeyim. Türkiye’de kendini gerçekleştiren insan yok denecek kadar az. Çok güzel bağladım değil mi?

Efendim yıllarca mürekkep yalıyorsunuz, nemrut suratlı öğretmenlerin titreye titreye not verdikleri not defterinden alnınızın teriyle kurtuluyorsunuz, uzun uğraşlar sonucunda bir üniversiteye “severek ve isteyerek” yerleşiyorsunuz. Sonra üniversite bitiyor ve hayat sizi “kucağına” çağırıyor…

Bundan sonra problemler zinciri başlıyor işte. Daha maaşa geçmeden öğrenim kredisi, katkı kredisi borcunuzu nasıl ödeyeceğinizi düşünüyorsunuz. Bunun akabinde sınavlara hazırlanıyorsunuz ve tam o sırada askerlik probleminiz çıkıyor. Acaba askerliği ne zaman yapsam, ne etsem de bir şeyler yapsam diye düşünüyorsunuz, düşünüyorsunuz, düşünüyorsunuz… İşin içinden çıkamıyorsunuz.

Tahmini 30 yaşınıza geldiğinizde eğer bulabildiyseniz sağlam bir işiniz oluyor ancak bu sefer de evlenemiyorsunuz ve ait olma, sevme-sevilme basamağını geçemiyorsunuz.

Neticede siz kendinizi gerçekleştiremiyorsunuz. O zaman ne yapmalıyız?

Son zamanlarda kafamda kurguladığım şeylerden bir tanesi de bu aslında. Maslow Müslüman olsaydı gerçekten layıkıyla bunu yerine getirirdi. Zira kendini gerçekleştiren adam İslâm’ın öngürdüğü İdeal Müslüman portresini oluşturuyor. Koşulsuz kabul, insanları olduğu gibi sevme, kendi potansiyellerini bilme -ki bir Müslüman ne olduğunu çok iyi bilir- vs. vs.

O zaman ne yapmamız gerekiyormuş? Maslow’un kitabı yerine Kur’an-ı Kerim’i okumak ve onu özümsemek gerekiyormuş.

Benden size bir tüyo. Her şeyden önce namaz kılın. Namaz mühim bir mesele. Dinin direği. Zira namaz kılmaya başladığınızda hayatınızdaki birçok olumsuzluk kendiliğinden şekilleniyor ve gerçekten bir Müslüman kılığına girmeye başlıyorsunuz.

Son zamanlarda bu çocuk ne kadar çok İslâm’ın misyonerliğini yaptı diye düşünmüşsünüzdür. Vallahi art niyetim yok. Ne yaptıysam sizler için yaptım.

Allah’a emanet olun ve bu yazının tamamını okuduysanız 27 Haziran’da gireceğim KPSS için bana dua edin. İsmen dua edin ama.

Neyse şimdi en azından yazmaya cesaret ettim ve bir şeyler yazmak istiyorum. Yaklaşık 2 hafta boyunca neler yaptığımı şöyle bir özetlemek istiyorum.

Herhalde geçtiğimiz hafta pazar gününden önce neler yaşadığımı sanırım pek hatırlamıyor gibiyim. Düşünüyorum, düşünüyorum pek aklıma gelmiyor. Pek önemli bir şey yaşamamışım sanırım. Geçtiğimiz hafta pazar günü, yani 19 Ekim 2008 ‘de hususî bir sebepten dolayı Kıbrıs‘a gittim. Orada Cuma gününe kadar kaldım. Epey gezdim, tozdum. Türkiye‘de henüz iller arası pek seyahat yapmamama rağmen nasıl bir cesaret ile Kıbrıs’a gittiğime ben de şaşıyorum doğrusu. Yaşadığım çok güzel birkaç anı var Kıbrıs’ta. Onlara değinmeden edemeyeceğim.

Arkadaşla Girne Kapısı diye bir bölgede gezinti yapıyorduk. Yapılar benim çok hoşuma gitmişti. Rumların sanırım barış harekatından önce yaşadığı bölge olsa gerek diye kendi kendime yorum yapıyordum. Ledra Palace diye bir yer hanı gezdik önce. Sonra da o güzel, sakin dar sokaklardan aheste revan adımlarla duvarlara baka baka yürüdük. İkimiz de sokakların o güzelliği ile, sakinleştirici özelliği ile büyülenmiş gibiydik ki köşedeki masada oturan 4-5 tane polisi ancak silkinip kendimize geldiğimizde fark ettik. Sonra acaba nereye geldik diye etrafa bir bakınınca Rum kesimine geçmek üzere olduğumuzu, tam sınırda olduğumuzu fark ettim. Eğer polisleri görmeyip yolumuza devam etseydik, sanırım pasaportsuz diğer tarafa geçen ilk çılgın Türkler biz olacaktık.

Bir de okulun servisinde yolculuk yaparken, gözlüklü bir adamın genç bir çocuk ile konuştuğunu fark ettim. Sanırım adres falan soruyordu. Birkaç durak sonra genç çocuk inmek için kapıya yaklaştı ve o sırada kapının yanında bir arkadaşını fark etti. Onunla biraz konuştuktan sonra tam inerken “abiye yardım et” dedi. Arkadaşım da bahsettiği abinin tam yanındaydı. Bana dönerek aynen, “ayyy, adam kör galiba” dediğini duydum. Kendisi henüz yaptığı gafın farkında değildi sanırım ki, ben kulaklarına eğilip söyleyince fark etti rezilliğini:

“Adam kör olabilir de, sağır değildir sanırım.”

Kıbrıs’ı beğendim gerçekten. Tam yaşamak istediğim yerler gibi aslınad. Böyle sakin bir yer. Aynı tatil mekânları gibi. Hani ne araba gürültüsü vardır, ne birbirine karışan insanlar… Biraz da pahalı olmasa…

Bir de bu uçak yolculukları beni bitirdi vallahi. Giderken Pegasus Hava Yolları ile yolculuk ettim. İlk defa uçağa bindiğim için ve daha önceden uçakların içini sadece filmlerde gördüğüm için ben şöyle geniş, ferah, aydınlık bir uçak bekliyorum. Efendim bizim çakma Kırıkkale servislerinden pek farkı yok gibiydi. Hani almışlar adamlar Avrupa’dan uçakları, koltukların arasını biraz sıkıştırmışlar ve arkaya iki tane daha atmışlar, durum bu. Dönerken de Kıbrıs Türk Hava Yolları‘nı tercih ettim. Biraz daha uçağa benzeyen bir havası vardı. Yalnız ne olursa olsun şunu anladım ki, inerken ve kalkarken kemer takmak hakikaten önemliydi. Bir ani hareketle koltuğa mıhlanıyorsunuz. Uçakta beni etkileyen en güzel an ise, uçağın bir adğın eteğinden geçerken manevra almasıydı. Manevra alırken, yani dönerken tam dağın eteği ile camdan gözgöze geliyorsunuz ve bir an o dağın eteği size yaklaşıyor ve uzaklaşıyor. Korkudan gözleriniz pörtlüyor sanırım.

Geldiğim gün ve ertesi gün sıkı bir uyku çektim. Bugün sabah da gerçekten çok iyi 3 insanla tanıştım. Üçü de birbirinden kaliteli ve eğlenceli insanlardı. Birisi uzun süredir merak ettiğim, görmeyi çok istediğim, meslektaşım, benzerim, duygusal kardeşim Evren idi. Sitesinden, fotoğraflarından takip ettiğim Evren’i nihayet görme, makinesinin kadrajına takılmak nasip oldu. Onunla birlikte Servet ile tanıştım. Servet benim mezun olduğum liseden mezunmuş ve üniversiteyi de aynı yerde okumuşuz. O halen okumaya devam ediyormuş. Bir diğer arkadaş ise Nur idi. Nur da bir radyo kanalında (Radyo Vizyon 93.0 ) haber spikerliği yapıyormuş. Aslında haber spikeri mi denir yoksa başka bir şey mi denir tam olarak bilemiyorum ama her saat başına 5 kala (Örn: 09.55, 10.55., 11.55) bu radyoda haberleri sunuyormuş. Sanırım daha önce bu radyoyu dinlemedim ama artık dinleyeceğim. Haberleri kaçırmayacağım. Vallahi ilk defa bir radyo sunucusu ile tanışma şerefine nail oldum. Ayrıca kendisinin çok iyi poz verdiğini buradan söylemeden edemeyeceğim.

Birkaç saat Kızılay‘da bir kafede oturduktan sonra Kocatepe Camii bahçesinde epey bir fotoğraf çekindik. O onu çekti, bu bunu çekti, hepimiz çekindik, ikimiz şekindik, üçümüz çekindik, tek ben çekindim derken saat 15.00 sularında vedalaştık. Daha sonra da bizim Erkan ve Ömer ‘i ziyarete gittim. Çok güzel çay demlemişler sağ olsunlar. Daha doğrusu Erkan demlemiş çayı. Ellerine de yakışıyor böyle şeyler. Söylemeden edemeyeceğim, Kızılay’da karnımın epey acıktığını fark ettim ve hemen simit aldım, onu bir güzel yedim.

Şimdilik kalın sağlıcakla…

Efendim, önceki yazılarımı hatırlattıktan sonra bu yazıda ne yazacağımdan kısaca bahsedeyim size. Sizin de bildiğiniz gibi birkaç hafta önce “Türk Blog Yazarları” olarak 2. toplantımızı yapmıştık. Toplantıda birçok konuyu konuştuk ve bu konulardan en önemlisi “Bloglarda Türkçe” konusuydu. Neyse konunun sonunda Blog kelimesine Türkçe bir karşılık bulmak ve onu kullanmak ilk hedefimiz olacaktı. Akabinde hemen ben şu sayfayı oluşturarak yazarların görüşlerini almaya başladım. İşte gelen görüşler arasında çok uç noktalarda olanlar da, bu kelimenin değişmemesini savunanlar da, hattâ yaptığımız işe “saçmalık” diyenler de vardı. Bu kelam benim sabrımı taşıran son damla olmakla birlikte ben de bir şeyler yazma gereği duydum. Şimdi milletin kafasında bulunan bazı noktaları gidermek istiyorum…

Dilin Nedir ve Dilin Önemi

Dil nedir ve neden önemlidir konusu ile ilgili bir kitaptan bir bölüm yazıyı şurada yazmıştım. Lütfen üşenmeden orayı okuyun.

Türkçeleştirme Nasıl Yapılır

Yabancı bir dilden Türkçeye giren bir kelime il önce dil bilimciler tarafından saptanır ve ona karşılık aranmaya başlanır. Karşılık aranmadan evvel bu kelimenin kavramı üzerinde epeyce bir tartışma yapılır. Kavram tüm dil bilimciler tarafından anlaşıldığı zaman Türkçenin eski devir sözlüklerine (mesela bilinen ilk sözlüğümüz Kaşgarlı Mahmud tarafından yazılan Divân-ı Lügati’t-Türk) bakılır. Bu sözlükten tarama yapılarak bu kavram bizde daha evvelden kullanılmış mı diye bakılır. Eğer uygun bir kavram varsa bu kavram kullanılır. Mesela “Mortgage” kelimesi için “Tutulu Satış” karşılığı sanırım bu kitapki bir kelimeden hareketle bulunmuştu. Eğer bu sözlüklerde yoksa, Türkçenin diğer lehçelerindeki yani Türkmence, Azerice gibi lehçelerdeki sözcüklere bakılıyor. Bu sözlüklerden karşılık bulunmaya çalışılıyor. Eğer o da bulunamazsa ki genellikle yeni bir kavram ise bulunamıyor ve karşılık türetilmeye çalışılıyor. Türetilen karşılıklar Türkçe kök ve ekler vasıtası ile yapılıyor. Ayrıca karşılık bulunacak kelimeye ses olarak benzetilmeye çalışılıyor ki böylece değişim kolay yapılabilsin. Mesela “ekol” kelimesine karşılık olarak “okul” kelimeyi türetilmişti. Bu da kullanılan kelimelerden zaten.

Bugün Türkçeleştirilen birçok kelimenin Türkçesi kullanılmıyor. Çünkü siz de biliyorsunuz ki bunda geç kalındı. Mesela TDK, “internet” kelimesine karşılık olarak “genel ağ” kelimesini kullandı. Ancak internet kelimesi dilimize çok evvelden girdiği için ve her alanda kullanıldığı için buna karşılık olarak bulunan genel ağ kelimesi kullanılmadı. İnternet kafe, internet sitesi, internet tarayıcı, internet günlüğü, internet dünyası gibi birçok tamlamaya girdi ve artık Türkçeleşti. Ancak her kelime bu internet kelimesi gibi değildir. Mesela “blog” kelimesi henüz dilimize tam olarak yerleşmemiş, değiştirilmeye açık bir kelimedir. Çünkü birçok insan bu kelimenin ne olduğunu bile bilmiyor. Bu kelimeye bir karşılık üretilse ve çok değil 2 ay o karşılık kullanılsa o kelime Türkçeleşecektir.

Elbette Türkçeleştirilen kelime kullanılacak diye bir kural yoktur. Bu kelime halkın beğenisine sunulur. Birçok yazar, aydın tarafından bu kelime kullanılırsa ve halk da bu kelimeyi kullanmayı uygun görürse zaten bu kelime tutacak ve kullanılmaya devam edecektir.

Neden Türkçeleştirelim?

Her dilin kendine has bir yapısı vardır. Türkçenin de belli başlı kanunları vardır, melodisi vardır. Mesela Türkçede “lütf” gibi bir kelime kullanılmıyor ve araya bir “ü” sesi getiriliyor da, “Kürk, sirk” gibi kelimelere “i” getirilmiyor hiç düşündünüz mü? Çünkü Türkçede iki sessiz harf yanyana gelir ancak bir şartla gelir. Seslerden birisi sedalı olacak, diğeri ise sedasız olacak. “Türk, kürt, sirk” gibi kelimelerde yanyana gelen seslerden ilki sedalı, ikinci ses ise sedasızdır. Ancak “lütf” kelimesindeki “t” ve “f” sesleri sedasız olduğu için yanyana gelemezler. Mesela Türkçede “-l” ve “-n” diye iki tane edilgenlik eki vardır. Bir kelimede iki tane edilgenlik durumu olan kelime varsa bu eklerden önce bir tanesi, sonra da diğeri gelir. Çünkü aynı ek üst üste gelirse Türkçenin melodisine aykırılık yapacaktır.

Üstteki paragrafta bahsettiğim gibi, her dilin kendine özgü melodisi, kuralları vardır. Dillerin ağızlarında(Karadeniz, Doğu Anadolu, İç Anadolu, Ege vs.) bile diğer ağızlara ait kelimeyi insanlar söyleyemezken yabancı dillerden geçen kelimeleri söylemesi oldukça zor olacaktır. Türkçeye diğer dillerden geçen kelimeler de bugüne kadar hep Türkçenin kurallarına uydurulmuştur.

Her dilin bir anlam gücü vardır, anlam alanı vardır. Türkçe de şüphesiz yer yüzündeki dillerden anlam alanı en iyi diller arasına girecek kadar zengin bir dildir. “Blog” kavramının anlamını bilmeyen birisine, “Benim internette bloğum var.” ve “Benim internette günlüğüm var.” dediğiniz zaman ilk cümle insanda bir çağrışım yapmayacak ancak ikinci cümle bir çağrışım yapacakır. Okuyucu hemen “demek ki bu adam günlük bir şeyler yazıyor, yazılar falan yazıyor” diye zihninde çağrışım yaptıracaktır.

Elbette “günlük” kelimesi “blog” kelimesini tam karşılamıyor olabilir ancak Türkçede birçok kelime anlam daralmasına uğradığı gibi anlam genişlemesine de uğrayabilir ve yeni anlamlar kazanabilir.

Dil Canlıdır O Yüzden Küreselleşmeye Mahkûmdur

Evet, tüm diller canlıdır. Ancak küreselleşmeye mahkûm değildir. Yeryüzünde yaşayan her millet biribiri ile gerek kültürel, gerek siyasî ve gerekse de ekonomik ilişkiler içerisindedir. Bu ilişkiden kaynaklanan kelime alışverişi elbette olacaktır, kimse bunu inkâr edemez. Ancak bu durumun sebepleri iyice irdelenmelidir. Bugün dünyada evrensel dili konuşan İngilizler ile bizim ne gibi siyasî, ekonomik ve kültürel ilişkilerimiz vardır bunu hiç düşündünüz mü? Yani bu ilişkiler neticesinde mi biz İngilizce hayranı olmaya başladık?

İngiltere ve Amerika gibi batılı devletlerin bizim gibi geri kalmış ülkelere yaptığı bir dil sömürgeciliğidir bu. Kendi yaşayan dillerini, bizim ülkemizdeki insanlara özendirerek, öykündürerek kullandırma çabası içerisindedirler. Zira bugün bu aşağılık duygusu yüzünden birçok insan cümlelerinin arasına bilgisini(!) gösteren birçok İngilizce kelime serpmektedirler. Bu yanlış bir tutumdur.

Dünyada milletlerin doğuşundan bu yana her millet kendine has kültürü ile yeryüzünde var olmuştur. Kendi kültürünü kaybeden toplumların adı yeryüzünden silinir. Nitekim Macaristan civarında yaşayan birçok Türk, Hun Türk’ü asimile olmuş ve isimlerini yaşatamamışlardır. Kültürel soykırıma uğrayacak devletlerin başında da diline sahip çıkamayan devletler vardır.

Evet, biz birçok yönden küreselleşmeye karşı değiliz. Diğer dünya ülkeleri ile birçok ortak iş yapabiliriz ancak kendi kültürümüzü, geleneğimizi ve dilimizi müdafaa ettiğimiz sürece bunu başarırız. O zaman o devletler bizim üzerimizde hak iddia etmez ve bizim fikirlerimize itibar ederler. Unutmayalım ki, kendini yeryüzünde var edemeyen bir millete kimse var demez.

Arkadaşlar aslında yazacağım çok şey var ancak bu konu ile pek alâkalı olmadığı için yazamadım. Siz bana aklınıza takılan hangi soruyu sorarsanız onun cevabını bilahire yazacağım. Çünkü aslında yukarıda yazdığım her başlık ayrı ayrı irdelenmesi gereken bir konu. O yüzden böylesine özet gibi bir şeyler yazdım. Lütfen kusuruma bakmayın.

Bugün haber sitelerini bir dolaşayım dedim, her zaman olduğu gibi Ntvmsnbc‘ye baktım ilkin. Bir haberin başlığı dikkatimi çekti:

Diyanet’ten itiraf: Kadını karanlığa gömdük

Bu başlığı gördüğümde acaba dedim Siyanet İslâm’ı mı kötülüyor, bir şey mi söylüyor dedim. Girip haberi okuduğumda başlık ile hiç alâkası olmayan bir haberle karşılaştım. Haberde Türk kadınının kendi benliğini unuttuğu, birey olduğunu unuttuğunu, dine karşı da cahil bir şekilde baktığını, din anlayışının sakat olduğunu falan söylemiş.

Şimdi siz bu başlıkta bir art niyet aramaz mısınız ? Sanki İslâmiyet kadını karanlığa gömdü, sanki İslâmiyet kadına 2. sınıf vatandaş muamelesi yapıyor gibi bir intiba uyandırdı bende. Bir de haber resmine camiî resmi koymuşlar. Hey Allah’ım.