Yaklaşık 1 hafta önce görevlendirme ile Ankara, Keçiören‘de güzel bir lisede öğretmenliğe başladım. Daha evvel Millî Eğitim‘de öğretmenlik yapmamış olmam, derslere girmeden önce bende biraz çekingenlik yarattı diyebilirim. Acaba öğrencilere yaklaşımım, öğrencilerin bana yaklaşımı nasıl olur diye düşünüyordum. Benden evvel ki öğretmenlerinin görevden ayrılması ve yerine benim gelmem acaba onlarda bir kırgınlık, bir küskünlük yaratır mı diye endişe ediyordum. Pazartesi sabah yataktan kalkarken, traş olurken, yüzümü yıkarken, takım elbisemi giyerken ve okula hafif adımlarla aheste revan giderken hep bunları düşündüm. Ve bir de acaba onlara faydalı olabilecek miydim, dönem sonunda geriye dönüp baktığımda onlarla birlikte yaşadığım güzel şeyleri mi anacağım yoksa hatırlamak istemediğim iki ayı mı anacağım diye düşünüyordum. Tâ ki, 12 TM – A ‘nın kapısını açıp içeriden “oooo” sesi yükselene kadar. O sesi duyduğum anda ne kadar rahatladığımı anlatamam doğrusu. Sabah kalktığım andan itibaren yaşadığım o gergin dakikaları bu “oooo” sesleri bana unutturmuştu bir anda. O anda birden içim kaynayıverdi bu sınıfa. Çocukların yüzlerinde şaşkın bir ifade, benim yüzümde tedirginlik, tebessüm gibi güzel duyguların harmanı. Dakikalar geçtikçe tedirginliğimin boşa olduğunun farkına varıyordum. Öyle sandığım gibi pek haylaz değillerdi. Yer yer kendi aralarında konuşsalar da, tekli sıralarda anlamsız bir şekilde iki kişi otursa -ki bir sürü boş yer vardı- da ısınmıştım bu sınıfa. Diğer hocalarından genç olmam, yaşımın onlara yakın olması ve lisede iken kafamda kurguladığım öğretmen modelini yaşatmak istedim onlara: Anlayışlı, sevecen, kalp kırmayan, rahat, çok fazla müdahale etmeyen, bağırmayan, üzmeyen bir öğretmen modeli. Onları dinleyen, dinlemesini bilen bir öğretmen modeli. Yer yer yakın çevremden öğrencilerime karşı yumuşak davrandığımda bunu suistimal edeceklerine dair nutuklar dinlesem de beni bu yumuşaklık hiç pişman etmedi diyebilirim. Evet zaman zaman haytalık yaptılar, kendi aralarında konuştular ama ders işlemeye başladığımız an hepsini bir kenara bırakmasını bildiler.

12 TM – A ‘dan sonra sırasıyla bütün bir hafta, bütün sınıflarımla tanıştım. Pek sorunlu öğrenciye, beni üzen öğrenciye rastladığımı söyleyemem. Her ne kadar derste öğrencilerime beni üzdüklerini söylesem de beni gerçekten üzdüklerini söyleyemem. Onların genç yüreklerinin ne kadar hızlı çarptığını, kanlarının ne kadar hızlı aktığını en iyi ben bilirim sanırım okulda. Haylazlıklarının, muzipliklerinin altında ne kadar temiz, saf yürekler barındırdıklarını bir hafta boyunca anladım sanırım. Yaptıkları küçük kusurların, kendi aralarında konuşmalarının saygısızlıktan değil de gençlikten geldiğini bildiğim anda onlara karşı duyguğum tüm kızgınlıklarım alt üst oluyor nedense. Onları tanımaya, onları bilmeye, onları anlamaya çalışmak benim her zaman ilk hedefim oldu.

12 TM – B‘de ise tatlı hareketleri ile benim gözüme batan birkaç öğrencim vardı. Onlara değinmeden geçemeyeceğim yoksa bana ilk derste tavır atacaklarına eminim. Birisi gözlüklü, esmer ve sınıfta gezmeyi çok seven bir kız öğrencim. Kendini burada deşifre etmek istemediğim için ben ona G. adını vereyim. Teneffüs arasında ufak bir gafla kırdığım bu öğrenciğimi çok seviyorum. Aslında onu orada kırmak istemediğimi kendisi de iyi biliyor olmalı ki, küskünlüğünü çok fazla sürdürmedi. Onlara test çözdürdüğümde sık sık kendini kaybedip sınıfta gezinen  G., ara ara benim varlığımı unutuyor olmalı ki benim önümden geçtiğinde hiç fark etmiyor. Sanırım onu buz seyyahlara has özelliği ile tanıyacağım. Derste kendisine kızsam da, onun bu seyyahlığını seviyorum doğrusu.

Yine aynı sınıfta arka sıralarda adını hatırlayamadığım bir öğrencim var. Bana kirpiklerimin güzel olduğunu söyleyen bir bayan öğrencim yine. Kendisine gözlerimin doğuştan rimelli olduğunu söylediğimde şaşıran öğrencim. Adını şu an hatırlayamadığım için özür dilerim ama bak senden bahsedeceğimi söylemiştim.

Bir de M. var hemen benim önümdeki masada oturan. Sınıfın çalışkanlarından ve söylediklerimi hakikaten önemsediğini bildiğim bir erkek öğrencim. Bir derste beyitleri, Klâsik Türk edebiyatını sevdiğimi söylediğimde hemen ertesi derste sayfalarca gazel, kaside çıktısı alıp bana getirmiş. İşte dedim beni önemseyen bir öğrenci.

Bir de bir bayan öğrencim daha var. Onun da kod adı E. Ben ona Leylâ demeyi uygun görürdüm sanırım. Öyle sınıfta Leylâ Leylâ dolaşan bir öğrenci. Yıllığa senin hakkında bir şeyler yazmamı istediğini biliyorum. Seni henüz o kadar tanımıyorum ama sen de sevdiğim öğrencilerim arasındasın. Belki bir iki ay sonra senin için yıllık için bir paragraf yerine birkaç sayfa yazı yazabilirim değil mi? Yeter ki kendinizi bna tanıtmaktan çekinmeyin.

Gelelim benim taklidimi benim yanımda yapacak kadar cesaretli öğrencim B. Sana medenî cesaretin için teşekkür etmek istiyorum doğrusu. En azından sizin yaptığınız her harekete alınmayacağımı ve bunun notlarınıza yansımayacağına inandırmış olacağım senin bu hareketinden sonra.

Bir de yeşil gözlü bir öğrencim var. Onun hakkında yıllığa yazılan bir yazıyı elinden alıp okudum dersem kendini hatırlayacaktır. Gerçekten onun gözlerini çok seviyorum. Yemyeşil bir gözleri var. Görseniz eminim siz de hayran kalırsınız. İnşallah gelecekte hayalin olan sınıf öğretmenliğini yapabilirsin. Başarılı ve sevecen bir sınıf öğretmeni olacağına eminim.

Size yazdıklarımı diğer arkadaşlarınıza anlatıp onları kıskandırırsanız ve herkesin benden hakkında bir şey yazmamı beklemelerini sağlarsanız ayvayı yediniz siz. Benden çekeceğiniz var. Her öğrencim hakkında bir şey yazmaya kalksam sanırım sayfalar dolusu yazı yazmış olurum. Ancak şunu hepinizin bilmesini isterim ki, hepinizi tek tek çok seviyorum. Haylazlıklarınızı da, sevecenlikleriniz kadar çok seviyorum. O küçücük yüreğinizi hiçbir şey incitmesin.

Tekzip:6. paragrafta adını A. diye söylediğim öğrencimin adı M. imiş. Kendisi ve arkadaşları yanlış yazdığım için beni esefle kınadılar. Düzelttim ben de.