Son zamanlarda izlediğim harika filmlerden bir tanesi. İsmiyle müsemma bir film gerçekten. Katıldığım, katılmaktan zevk aldığım bir forumda bir arkadaş (rumuz: anathema) tavsiye etmişti bu filmi bana. Sonradan msn‘de sohbet ettiğim bir arkadaş(kbra) da tasdik etmişti aldığım tavsiyeyi. Filmden etkileneceğimi, hattâ favorilerimden olacağını söylemişti. Şimdi onların söylediklerinin hissettiğim duygular karşısında epeyce fakir kaldığını düşünüyorum. Film bana göre fevkalade bir şeydi. 2004 yılında Michel Gondry‘nin yönetmenliğinde çekilen filmde başrolleri Jim Carrey ve Kate Winslet paylaşıyor.

Sanırım uzunca bir süredir yaşadığım o karışık duyguları birisi almış, beynimi okumuş ve bir film haline getirmişti. Sanki beynmimde yaşadığım ben’i almış ve filmin esas karakteri olan Joel‘in yerine yerleştirmişti. Bu film bana öylesine yakın, beni öylesine anlatıyordu ki bunu kelimelere, kelimelerden de cümlelere dökmek pek mümkün değil sanırım.

Size burada her zamanki gibi filmi anlatır ve filmden alacağınız zevkin içine edebilirim. Ancak bundan ne siz hoşnut kalırsınız ve…

Tamamını oku | 9 ahkâm kesilmiş »

Biz bizim kültürümüze öteki gibi baka duralım, eloğlu bizim özümüze, kültürümüze bizden daha evvel sahip çıksın. Çok trajikomik bir hadise değil mi? Tıpkı bizim Klâsik Türk edebiyatımızı bir öteki olarak görmemiz gibi bir şey bu. Neyse, dünyaca ünlü gitarist Joe Satriani, “Professor Satchafunkilus and The Musterıon of Rock” adlı yeni albümünde, “Asik Veysel” adında bir parçayı Aşık Veysel’e ithaf etmiş. Şarkının içerisinde yer yer gitar ile bağlama sesleri de vermiş. Ne diyelim inşallah biz de bir gün kendi kültürümüzü tanıyabiliriz.

Tamamını oku | ahkâm kesilmemiş »