n. kaan fakılı » kitap

yapılacak muhtelif işler listesi

Kaan Fakılı — Sat, 27 Jun 2009 15:29:04 +0000

Çok şükür şu sınav derdini atlattık. Beklediğim kadar güzel geçmese bile bana zor gelen matematik ve vatandaşlık sorularının herkese zor geldiğini bilmek sevindirici bir haber. Artık o kadar dua ile girdiğim sınav sonucu güzel gelecek inşallah. Bugünden sonra özgür bir Kaan olarak aylardır yapmayı plânladığım işlerin listesini çıkarmak istiyorum.

Plânsız programsız yaşamak gibisi var mı ya?

yazdıklarım sana ithafen

Kaan Fakılı — Sun, 17 May 2009 15:23:23 +0000

Kitapçılarda gezerken önce kitapların arka kapaklarına bakarım. Arka kapak yazılarını beğenmişsem -özellikle romanlar için- kitabı açarım ve romanın içeriğine geçmeden önceki boş yaprakları kurcalarım. Sözüm ona orada bir şeyler arar dururum. Onu bulduğumda ise çok sevinirim. Orada aynen şöyle yazmaktadır:

“Sevgili ….. ithafen”

Burada noktaların olduğu yere herhangi bir isim yahut zamir gelebilir. Bir anne, bir eş, bir dost ya da her kimse. Boş bir sayfanın sağ alt köşesine iliştirilmiş bu küçük ithaf yazısı kapladığı yer bakımından küçük olsa da taşıdığı anlam bakımından çok mühimdir.

Bir yazar düşünün ki, yaşamında ürettiği en güzel eser romanı olsun. Yılların birikimi ve çabası ile oluşturduğu bu kitabın değeri sizce yazarın gözünde nedir? İşte bu değer, ithaf ettiği kişiyi yazarın gözünde çok özel kılmıyor mu sizce ?

En büyük hayallerimden bir tanesidir kitap yazmak. Daha ziyade roman yazmak. Yaşamdaki birikimlerimi, hissettiklerimi, üzüldüklerimi ve sevindiklerimi bir kurgu etrafında okuyuculara aktarmak… İşte böylesine bir hayalin sahibi olan benin, yukarıda bahsettiğim ithaf olayını bu kadar ciddiye almış olması normal değil mi sizce?

Ey! Yazacağım romanımı ithaf edeceğim insan. Ben yazacağım naçizane bir romanı sana ithaf ediyorken sen bir ömrü bana ithaf et…

mutluluk bir varış değil yolculuktur

Kaan Fakılı — Mon, 17 Nov 2008 22:14:47 +0000

Son günlerde yazdığım yazılara şöyle bir baktım da, sanırım istediğim günlük formatına biraz daha ulaştım gibi geliyor. Hani daha fazla kişisel yazıların yer aldığı, günlük hayatta karşılaştığım durumları daha fazla aktardığım bir format. Her ne kadar son günlerde yazma işini iyice seyreltsem de yine de yazılarımın bu biçim(format) içinde olması beni sevindiriyor. İşte bundan hareketle acaba diyorum hayatımı mı arşivlesem? Günlük hayatta karşılaştığım önemli şeyleri değil de her şeyi ama her şeyi mi yazsam? Bunu zaman gösterecek artık değil mi?

2 haftadır yaşadığım yoğunluktan dolayı kişisel işlerime pek vakit ayıramıyorum. Şöyle gönlüm alabildiğince gezemiyorum mesela. Otübüse binip de Kızılay‘da kitapçıları dolaşamıyorum. Her ne kadar bu durumdan şikayetçi gibi gözüksem de aslında memnunum hayatımdan. Yavaş yavaş okuluma uyum sağlamaya çalışıyor, öğrencilerimle diyaloglarımı biraz daha ilerletiyor ve tecrübeme tecrübe katmaya çalışıyorum. Bir süre sonra anlıyorum ki aslında benim hayatım bu imiş. Benin gönlümün alabildiği hunharca gezmek değil de öğrencilerle kaliteli, güzel diyaloglar geliştirerek onlara faydalı bir öğretmen, bir ağabey olabilmek…

İşte bu düşünceden hareketle bu hafta öğrencilerime biraz daha fazla yakın davranmaya çalıştım. Hattâ elimden geldiğince onların kişisel sorunlarını dinlemeye, onlara öğütler vermeden, kendi hayatımdan kesintiler anlatarak onlara yön göstermeye çalıştım. Bunda ne kadar başarılı olduğumu şu an tam olarak kestirmek mümkün değil belki ama yine de içimin rahatlığı, huzuru doğru şeyler yaptığımı hissettiriyor bana. Bir de şu husus var ki, öğrencilerimin günlüğünü rahatlıkla okuyabildikleri öğretmenlerinin ne kadar iç hesaplaşmalar yaptığını, kendini ne kadar eleştirdiğini, neler hissettiğini, nelere üzüldüğünü, nelere sevindiğini bilmeleri sanırım hoş bir şey ols gerek. Zira hem benim onlara yakınlık derecemi bu şekilde anlayabilirler ve aramızdaki diyaloglara yön verebilirler.

Hayatımın son döneminde çok fazla önemsediğim, hayatı düşünce ile şekillendirme konusu üzerine bugün 12 TM – B ‘de birkaç öğrencim ile pey bir sohbet ettik. Onları dinleyerek onların sıkıntısına bir nebze olsun çözüm bulmaya çalışan Kaan Öğretmenlerinin aslında o anda zihninden çok fazla düşünce geçirdiğini pek kestiremediler sanırım.

Kaan Öğretmen onlarla orada sohbet ederken, onların yaşadığı o sorunlardan bazılarını halen yaşadığını düşünüyor ve neden bu sorunlara onlar kadar içten üzülemediğini, hatta üzülemediğini düşünüyor. İşte buradan hareketle hayatı düşünce ile şekillendirme metodlarına yenilerini daha eklediğini fark ediyor.Tabiî bu methodlar sadece kendi hayatında yaşadıklarını çözmek için kendinin belirlediği methodlar. Yoksa bir kişisel gelişim uzmanından falan yardım aldığı yok.

Öğrencilerimin yaşadığı sorunların benzerlerini ben de yakın geçmişimde yaşadım ve bazılarını halen yaşıyorum. Ancak ben onlar gibi olaylara bu kadar kötümser bakmıyor ve olumsuz düşünmüyorum. Bundan dolayıdır ki bu yaşadığım olaylar beni o kadar sarsmıyor, üzmüyor, kahretmiyor. Oysa diyorum yaşadıklarım onlarınki ile aynı. Neden ben üzülmüyorum da onlar üzülüyor? İşte o anda olaylara bakışın, yaşamın belli dönemlerinde değiştiğini fark ediyorum. 15-20 yaş arasındaki bir gencin sevgilisinin olması onun için hayatını yolunda götürmenin, mutlu olmanın tek şartı. Oysa ben kendime bakıyorum, bir sevgilim olsa bile mutlu olamayacağım şeyler görüyorum. Henüz hayatımı tam olarak şekillendiremediğimi düşünüyor ve bundan dolayı üzülüyorum. Belki aradan 5 sene geçince üzüleceğim farklı şeyler ortaya çıkıyor.

Üst paragraftaki düşüncelerimden öyle bir sonuca varıyorum ki, 10 tane kişisel gelişim uzmanı gelse yakama asılsa bu kadar etkili olmaz sanırım:

“Mutluluk varış değil bir yolculuktur.”

ÖSS’ye hazırlanan bu gençler için mutluluğun tek şartı ÖSS, üniversitede okuyan bir genç için mutluluğun şartı üniversiteyi bitirmek, üniversiteyi bitiren bir genç için mutluluğun tek şartı iyi bir işe sahip olmak, iyi bir işe sahip olan bir gencin mutluluğunun tek şartı iyi bir eşe sahip olmak. Sonra mutluluğun şartı bir çocuk, sonra mutluluğun şartı çocuğun büyümesi, sonra mutluluğun şartı çocuğun eğitimi, sonra üniversiteyi kazanması… ve sil baştan aynı yere dönüyoruz değil mi?

Mutluluğun bizim için bir varış değil bir yolculuk olduğunu bilmemiz, attığımız her adımdan zevk almamızı sağlar diye düşünüyorum. Yaptığımız her işin, her düşüncemizin bir öneminin olduğunu bilsek ne kadar mutlu oluruz değil mi?

Kaos teorisinden bahsettiğim bugün öğrencilerime. Hani şu bir kelebeğin kanat çırpışının neticesinde dünyanın yarısının yok olabileceği teori. İşte hayatımızı böyle bir ritme bağlarsak ve hayatımızı bir kelebek gibi yaşarsak gerçekten mutlu olabiliriz. Üzüntülerimizin ve sevinçlerimizin aslında bizim geleceğimizi şekillendirdiğini bilebilsek o zaman es geçmesini biliriz.

Mutlu olmak için merkeze kendimizi almalıyız. Herhangi bir insana ya da bir mevkiye bağlı mutluluk bizi tam anlamıyla mutlu etmeyecektir. Geçici bir mutluluğun bize hiçbir faydası yoktur.

Baki mutluluklara…

ankara 2. kitap fuarı

Kaan Fakılı — Sun, 23 Mar 2008 21:54:27 +0000

Kitap fuarlarını oldum olası sevmişimdir ben. Kitap almayacağım dahi varsa oraya gittim mi en az iki üç tane alır çıkarım. Saatlerce dolaşırım içeride. Hani şu kadınların alışveriş mağazasını gezme gibi hastalıkları vardır ya, benim de öyle kitap fuarlarını gezme gibi bir hastalığım vardır. Hoş, özellikle gidip gezeyim gibi bir plân yapmam ama tesadüfen de olsa girdim mi günümü orada geçirmeye çabalarım.

Kitap fuarlarının en güzeli Kocatepe Camii’nde oluyor. Her yıl ramazan ayı boyunca hizmet veriyor kitapçılar camiinin yanında. Sadece kitap satılmıyor. Bir sürü hediyelik eşya falan da satılıyor. Hüsn-i hat yazan amcalar falan oluyor. Yazarların imza günleri oluyor.

Kitap fuarlarından bir tanesini de Eylül Fuar düzenliyor. Bu sene 2.’sini düzenlemişler. Fuarın adına, 2. Ankara Kitap Fuarı demişler. Sloganı da “her yaşam bir kitaptır”. Kitap fuarı 30 Mart’a kadar siz kitap severlerin ziyaretine açık olacak. Bol paralanıp gelin. Ha bir de fuar Ankara Atatürk Kültür Merkezi‘nde.

Etkinlik Progarmı: (Resmi büyütmek için üzerine tıklayınız.)