Yazıma böyle bir başlık atmayı şu an düşündüm. “Spontane” gelişti, diyebiliriz. Tıpkı yaşamın kendisi gibi. Hayat da her an biraz “spontane” değil mi?

Bugün Kızılay’dan otobüsle eve gelirken epey düşündüm. Sık sık yaptığım bir şey aslında, ama insanın öyle anları oluyor ki, düşünmeye daha fazla zaman ayırmak istiyor. Düşündükleri daha bir anlamlı oluyor kendisi için. İşte öyle bir andı benimki de.

Sessiz bir ortamı düşündünüz mü hiç? Şimdi, tam şu an, gözlerinizi kapatın ve etrafınızdaki seslere odaklanın. İlk olarak bilgisayarın fanını kafanızdan silmeye çalışın. Müzik dinliyorsanız müziğinizi kapatın. İlk önce kafanızda bir uğultunun olduğunu göreceksiniz. Biraz sabrederseniz o uğultu da geçecek ve sessizliğin sesini dinlemeye başlayacaksınız. Tıpkı Ankara gibi.

Ankara sessiz son günlerde. Sessiz ve sakin. Tıpkı gözlerinizi kapattığınızda duyduğunuz sessizlik gibi Ankara. Herkes, her şey susmuş. Bir tek ses var, o da sessizliğin sesi.

En son ne zaman bu denli sessiz oldunuz? Sessizliğin sesini en son ne zaman bu kadar pürüzsüz dinlediniz? Umuyorum…

Tamamını oku | 4 ahkâm kesilmiş »

Son birkaç aydır herkesin dilinde bu sosyal güvenlik reformu meselesi. Kimse tam olarak ne olduğunu henüz bilmiyor. Sanırım bize batan birçok diken gibi bu diken de zamanla acısını hissettirecek. Daha 2 gün evvel mezarda emeklilik için son gün diye bağırıyorlardı gazeteler. Son günmüş, sigorta girişi yaptırmak için. Yaptırmayanlar 65 yaşında emekli olacakmış falan. Neyse, asıl konu bu değil aslında. Bizim Samet’ten sosyal güvenlik reformu ile ilgili bir yazı yazmasını istemiştim. O da beni kırmamış yazmış. Sağ olsun herkesin anlayabilmesi için basite indirgemiş. Buyurun buradan…

Tamamını oku | 1 ahkâm kesilmiş »