İnternet ile alâkam kesildiğinde, mesela internet arızalandığında ya da elektrikler kesildiğinde genellikle masaüstünü temizlerdim. Silinecekleri geri dönüşüm kutusuna, arşivlenecekleri de gerekli klasöre atardım. Ancak bilgisayara daha birkaç gün evvel format attığımdan yapacak bir şey aradım durdum kendime. Önce pencereden dışarıyı seyrettim birazcık. Bizim Keçiören tarafının neredeyse tamamında elektrik yoktu. Acaba dedim içimden, deprem falan mı olacak, Allah göstermesin. Sonra o tatlı tatlı esen rüzgârı da yanıma alarak bilgisayar başına oturdum ve uzun süredir bakmadığım “fotoğraflar” klasörüne bakmaya başladım.

Fotoğraf çekmek, anı ölümsüzleştirmektir, güzelleştirmektir. Onlarca yıl sonra da olsa tekrar bakmanızı ve hatırlamanızı sağlar. Ben de üniversite yıllarımda arkadaşlarla çekindiğim fotoğraflara bakmaya başladım. Tek tek, klasör klasör hepsine bakmaktı düşüncem. Ne de güzel dört yıl geçirmişiz birlikte. Şimdi çoğundan haberim yok, hepsi bir yana dağıldı, kimisi ile dargınlıklar başladı, kimisinin haberini alamıyoruz derken görüştüğüm sadece birkaç kişi. Onlarla da tabiî eskisi kadar sık görüşemiyoruz.

Şimdi üniversite 1. sınıfa yeni yazılmış olmayı isterdim. O tatlı heyecanı yeniden yaşamayı isterdim. Yaşayacağım yılların plânını yapmayı isterdim. Fotoğraflara baktıkça hep yeniden olması özlemini duydum nedense. Yine duygusal bir yapıda olduğum için olsa gere diye düşündüm. Ne yapayım, özlemek, hüzünlenmek gibi şeyler benim karakterimde var. Fotoğraflar arasında dolaşırken içim darlanıyor ara ara. Özlediğimde genelde böyle oluyor. Sonra o açık pencereden giren tatlı rüzgâr, sıkıntıdan ensemde biriken terleri süpürüyor. Ben rahatlıyorum. Sonra bir klasör daha açıyorum, o güzel günleri düşünürken yine bir bunaltı basıyor ve tam hüzünleneceğim zaman yine açık pencereden esen o rüzgâr beni rahatlatıyor. Ne garip değil mi?

Hayatın bizim için hazırladıklarından habersiz bir şekilde yaşıyoruz. Kim bilir o fotoğrafları çektirirken acaba çok mutluyum şu an, keşke bu anlar hiç bitmese demiş miydim? Acaba bundan tam 2 yıl sonra bu satırları, bu özlem dolu satırları yazacağımı hiç düşünmüş müydüm? Belki düşünmüş olsam şimdi geriye döner ve yaşamayı ihmal ettiğim her şeyi yaşardım.

Şimdi tekrar cama çıkıyorum. Elektrikler gelmeden karanlığın tadına bir kez daha varmak istiyorum. Karanlık aslında kötülükleri gizler, onları saklar ve kimseye göstermez. Kötülükle kim muhatap olmak istiyorsa o muhatap olur. Benim için bu karanlıkların bir anlamı daha vardır. Hayal kurarım. Karanlıkta kaldığınızda hiçbir şey göremezsiniz. Etrafınıza yerleştirilecek her şeyi siz belirlersiniz. Ondan değil midir küçük çocuklar gece uyandıklarında sandalyeyi insan sanıp korkarlar… İşte camdan bakıyorum ve her yere kafamdaki her şeyi yerleştiriyorum. Güzel, ütopik bir dünya kuruyorum…