Kapitalist zihniyetin insanlara para harcatmak hevesi ile, ekonomiyi canlı tutma hevesi ile uydurdukları bir gün aslına bakarsanız. Herkes için özel olduğunu düşündüren ama hiçbir özelliği olmayan bir gün.

Anadolu Finans‘ın bir reklâmında şöyle bir söz var ( Feyza Hepçilingirler‘in bir konuşmasından alıntıdır):

“Gelin Anadolu Finans’a, kendiniz gibi insanlarla tanışın, bir farkınız olsun.”

Ya hu, kendim gibi insanlarla tanışacaksam ne farkım olacak?

Ben de diyorum ki, herkesin sevgilisi ile kutladığı bir gün neden benim özelim olsun ki? Ben benim için başka bir özel gün seçerim ve o günde kutlarım. Mesela bugün. Hattâ hiçbir özel gün seçmeme gerek yok. Sevgilime illâ özel bir günde mi hediye almalıyım? Gülü bir gün, seni her gün meselesi yani.

Hoş yukarıda saydıklarımı sevgilisi olmayanların klâsik bahanesi olarak görenler olabilir. Onların bu cüretkârlığına pek kulak asmak istemiyorum. Yine de “Ey sevgilisi olanlar!” diye bir nida eyliyorum ve onlara ufak bir tavsiyede bulunuyorum.

Bırakın öyle şaşaalı hediyeler almayı. Bırakın paranızı pulunuzu gereksiz gereksiz şeylere…

Tamamını oku | 3 ahkâm kesilmiş »

Şubat ayı gelince aklımıza gelen ilk şey Sevgililer Günü‘dür. Ben de bu konu ile ilgili yazımı sevgililer gününde birkaç gün öncesine saklıyordum. Ama bugün sanal günlüklerde dolaşırken Selçuk Hoca’nın günlüğünde bu konuya değindiğini görünce ben de dayanamadım. Ama Selçuk Hoca’nın aksine ben bu konuya iyimser bakmıyorum doğrusu.

Sevgililer günü bana batının para tuzağını çağrıştırıyor nedense. Özellikle evli olanları tek taş yüzük ya da bir pırlanta almaya sevkedecek bir para tuzağı. Müsriflik bir nevi Tabiî ki şakası bir yana gerçekten ben bu günün insanlara hazırlamış bir para tuzağı olduğunu düşünenlerdenim. Kapitalizmin silahı bir nevî. En fakirinden en zenginine kadar herkes sevgilisine bir hediye alıyor. En fakiri bir çiçek almakla yetiniyor belki ama en zengini helikopter turları düzenliyor, tek taşlardan oluşan onlarca yüzük alıyor vs. Kazanan ise sadece kapitalizm oluyor.

Tamamını oku | 3 ahkâm kesilmiş »