ankara sessiz

Yazıma böyle bir başlık atmayı şu an düşündüm. “Spontane” gelişti, diyebiliriz. Tıpkı yaşamın kendisi gibi. Hayat da her an biraz “spontane” değil mi?

Bugün Kızılay’dan otobüsle eve gelirken epey düşündüm. Sık sık yaptığım bir şey aslında, ama insanın öyle anları oluyor ki, düşünmeye daha fazla zaman ayırmak istiyor. Düşündükleri daha bir anlamlı oluyor kendisi için. İşte öyle bir andı benimki de.

Sessiz bir ortamı düşündünüz mü hiç? Şimdi, tam şu an, gözlerinizi kapatın ve etrafınızdaki seslere odaklanın. İlk olarak bilgisayarın fanını kafanızdan silmeye çalışın. Müzik dinliyorsanız müziğinizi kapatın. İlk önce kafanızda bir uğultunun olduğunu göreceksiniz. Biraz sabrederseniz o uğultu da geçecek ve sessizliğin sesini dinlemeye başlayacaksınız. Tıpkı Ankara gibi.

Ankara sessiz son günlerde. Sessiz ve sakin. Tıpkı gözlerinizi kapattığınızda duyduğunuz sessizlik gibi Ankara. Herkes, her şey susmuş. Bir tek ses var, o da sessizliğin sesi.

En son ne zaman bu denli sessiz oldunuz? Sessizliğin sesini en son ne zaman bu kadar pürüzsüz dinlediniz? Umuyorum ki her gün ya da her an diyebilin.

Hayatınızın kontrolünü kendi elinize almak için size 1 dakika verselerdi. Bu 1 dakikada ne istiyorsan gerçekleşecek deselerdi neleri seçerdiniz? En çok merak ettiğim soru bu. Belki de bu soruya verilecek cevaplar bizim gelecekten beklentimizi gösterecek değil mi? Kimbilir…

Yukarıdaki yazdıklarım size karışık gelebilir. Söylediklerimden bir şeyler anlamayabilirsiniz. Ama insanın yaşamı karışık olunca hissettikleri ve yazdıkları nasıl sade olabilir ki, değil mi ?

İşte ben size sadece 1 dakika veriyorum. Bu yazıyı okuduğunuz andan itibaren size bir dakika. Lütfen beklentilerinizi bana söyleyin. En azından söyleyebildiklerinizi söyleyin.İşte o zaman ismen dua ederiz birbirimize.