adalet, evrenin ruhudur*

Eminim yazıyı okuduğunuzda, sabah sabah rüyanda mı gördün de yazdın bunları diye soracaksınız kendi kendinize. Hattâ bu adam hiç uyumadan bunları mı düşünüyor diyeceksiniz. Ama dostlar, insan bazı şeylerden gamlanınca onun için böyle şeyleri düşünmenin zamanı ve yeri olmuyor pek.

Öncelikle yazının başlığını size açıklamak istiyorum. Bu güzel, veciz sözün sahibi benim felsefesine büyük hayranlık duyduğum Ömer Hayyam. O bile o rind hayatıyla, o rahat yaşantısıyla belki de imandan önce görmüş adaleti. Evrenin ruhunun adalet olduğunu.

Allah isteyene ibadet etme isteği veriyor. Namaz kılıyor, oruç tutuyor ya da diğer ibadetlerini gideriyor. Ancak iş adalete gelince hiçbirimiz bir türlü dengeyi tutturamıyoruz. Nedense kefe’nin bir kısmı daha ağır basıyor hep. Elimiz onu dengede tutmaya yetmiyor bir türlü.

Aslında adalet kavramını ülkemizdeki iş sorunu, gelir dağılımı ve prestij dağılımı konusuna getirecektim ancak bundan sürakli şikâyet ettiğim için sizi bunaltmak istemedim. Ancak şunu söyleyeyim ki, temelinde her insan özeldir. Her insanın yapabileceği bir şeyler mutlaka vardır. Ve yaptığı ne olursa olsun onu ne kadar iyi yapıyorsa bu o insanın başarılı olduğunu gösterir. Söz gelimi bir ayakkabı tamircisi eğer ayakkabıları gerçekten çok güzel tamir ediyorsa, yaptığı tamiri uzun süre sağlam kalıyorsa bu adam hayatında başarılıdır. Yaptığı mesleğin hiçbir önemi yok.

Bugün bazı mesleklerin prestijli meslekler diye adlandırılmasına bir türlü anlam veremiyorum. Doktor, avukat, mühendis, eczacı vs. vs.

Bir gün çalıştığım liseye bir veli geldi. 9. sınıftan bir öğrencimin yakınıydı kendisi. Çocuğun annesiyle babası çalışmaktan kafasını kaldıramadığı için okula gelememişler bu yakını gelmiş okula. Benimle konuşmak istemiş. Yanıma gelince bana elini uzatarak aynen şu cümleleri sarf etti: “Merhaba, Cumhuriyet Savcısı ….”. Ben de hanımefendiye cevabını vermekte hiç gecikmedim: “Merhaba, ben de edebiyat öğretmeni.”

İnsanların bu rütbe sevdalarını anlayamıyorum. Sen ister Cumhuriyet Savcısı ol, istersen Başsavcısı, benim için fark eden ne ki? Senin rütbenden dolayı çocuğunla daha fazla mı ilgileneyim ben? Anlayamıyorum sizi…

Ben okuduğum bölüme isteyerek geldim. Ben edebiyatçı olmalıyım dedim. Çok sıkıntı çektim mesleğimden dolayı, hattâ da çekiyorum ancak mesleğimi seviyorum. Sadece öğretmenlik değil, kitap okumak, araştırma yapmak, şiir okumak, güzel şeylerden bahsetmeyi seviyorum. Bu sıkıntıları çekeceğimi yine bilsem yine edebiyat bölümünü seçerdim. Hâ belki daha titiz okurdum, daha fazla geliştirirdim kendimi o ayrı. Ancak yine de ben mesleğimi seviyorum. Kültürle, sanatla ilgilenmeyi seviyorum. Ben sırf kamu yönetimi okumadığım için daha mı prestijsiz bir insan oluyorum? Kaldı ki benim aldığım puan -ölçüt olabilir mi bilmiyorum ama?- kamu yönetimine girenlerin aldığı puandan daha fazlaydı.

Yüce Rabbim, sen gözümüze her şeyin saf güzelliğini göster. Her şeyden miktarınca bize nasip eyle.