Şubat ayı gelince aklımıza gelen ilk şey Sevgililer Günü‘dür. Ben de bu konu ile ilgili yazımı sevgililer gününde birkaç gün öncesine saklıyordum. Ama bugün sanal günlüklerde dolaşırken Selçuk Hoca‘nın günlüğünde bu konuya değindiğini görünce ben de dayanamadım. Ama Selçuk Hoca‘nın aksine ben bu konuya iyimser bakmıyorum doğrusu.

Sevgililer günü bana batının para tuzağını çağrıştırıyor nedense. Özellikle evli olanları tek taş yüzük ya da bir pırlanta almaya sevkedecek bir para tuzağı. Müsriflik bir nevi Tabiî ki şakası bir yana gerçekten ben bu günün insanlara hazırlamış bir para tuzağı olduğunu düşünenlerdenim. Kapitalizmin silahı bir nevî. En fakirinden en zenginine kadar herkes sevgilisine bir hediye alıyor. En fakiri bir çiçek almakla yetiniyor belki ama en zengini helikopter turları düzenliyor, tek taşlardan oluşan onlarca yüzük alıyor vs. Kazanan ise sadece kapitalizm oluyor.

Ruhu, sevgiyi, aşkı, bağlılığı tamamen maddi ortama döken batı sevgililer gününde de kendisini gösteriyor. Oysa bizim sevgilerimiz böyle maddiyata dayanacak bir sevgi midir? Bizim sevgilerimizde maşuk aşığa yüz vermese de aşık sevmekten vazgeçer mi? Bu aşk ona acı verse de bu acıdan memnuniyetsizlik duyar mı hiç?

Bir de sevgililer günü için özel bir gün diyorlar. Tamamen bir safsata. Benim sevgilimle kutladığım günü herkes sevgilisi ile kutlayacaksa ne özelliği vardır ki o günün? Sizin için özel olan herkesle aynı olan gün müdür? Yoksa sizi herkesten farklı tutacak bir gün müdür? Ayrıca, tamamen tasarlanmış bir gün mü özeldir, yoksa tesadüfi bir şekilde iki kişinin heyecanlan duyduğu, diğer insanlar için sıradan olsa da, ikisi için özel olduğuna inandığı gün mü özeldir?

Hediye alma açısından bakmak gerekirse, insan sevgilisine hediye almak için özellikle bir günü mü beklemelidir? Senin aldığın hediyeyi sevgilin beklemektedir. Bu da tamamen bir danışıklı dövüş olduğu için işin sürpriz kısmı nerededir?

Bana göre asıl sevgililer günü, sevgililerin mutlu olduğu her gündür. Her günü sevgililer gününe çevirmek sevgililerin yapması gereken bir şeydir. Sevgilerimizi nesnelere dayandırmak yerine mânâya dayandırmak her zaman bizim çıkarımıza olacaktır.